data 

1580 kilometrów. Tyle przejechałem przez tydzień, pewnie są tacy to przejadą to w jeden dzień, ale nie dotyczy to żadnego gaduły. Przez różowe ulice Łodzi (rozbawiają mnie tamtejsze tablice tej barwy), na Wrocław gdzie gubię się permanentnie, do Jeleniej Góry. Tej już zupełnie nie poznaję, a byłem tam na dobrym obiedzie chyba w 1976 roku. Szklarska Poręba jakby znajoma z dziwną drogą pod górę, która idą piesi, z jednej strony mur oddzielający od strumienia, a z drugiej skały. No i tu się nie da jechać po krawężnikach. Potem postój w Świeradowie obok hotelu "Kryształ". Obiad super, turystów sporo, ale to w większości niemieccy emeryci, odpoczywający w tańszej zapewnie okolicy. Do czeskiej granicy rzut beretem, ale jakoś piwne atrakcje mi nie w głowie. Jedno niezapomniane wrażenie w każdych polskich górach jesiennych (ha, innych nie znam) - przepiękne barwy liści, głównie w czerwono-żółtej tonacji. Mogę chodzić godzinami i fotografować jesienne pola, drogi po horyzont, dalekie dymy i te przepiękne kolory. Przeglądając zdjęcia z różnych wyjazdów przekonuję się, że najpiękniejsze i najciekawsze twarze kobiet nie uspokajają, jak te jesienne pola po skraj lasu. Dobre co? No i jak to jak mieć ten spokój przy kobiecie? Proste, to zapewnia nam życie wieczne. A póki co cieszyć się trzeba, że jeszcze ten niepokój - mamy w sobie.
Zająłem się zatem fotografowaniem pensjonatów, ciekawych domków i widoków na mało strome zbocza, co mnie dobrze nastraja, bo mam lęk przestrzeni. Pogoda piękna, choć w górach zmienna, słońce i cisza za chwilę czarna chmura i liście wędrują do nieba. Uciekam, przed jazdą po mokrych liściach - powrót przez Wrocław, nocleg w znajomym hoteliku, który reklamuje się jako "usługi hotelarskie", rachunków nie wystawia się, stad czasem można negocjować cenę. Jak zwykle we Wrocławiu jeżdżę zapamiętale po różnych wiaduktach, żeby się przekonać, że na stację benzynową , którą widzę na przeciwległym rogu - można dojechać znacznie prościej. Telewizorek w hotelu tak mnie uśpił, że o 4 rano juz byłem na nogach i co było robić wyjechałem przed 5 (to wg niektórych przyjaciół dopiero zboczenie). Jednak jazda po pustym mieście, nie przekłada się nijak na jazdę po pustej nocnej drodze, bo tej pustej drogi wcale nie ma - ruch w kierunku Poznania całkiem spory. W końcu zjeżdżam na kawę do najbliższej stacji, ale i tak zaraz jadę dalej. Przed 8 rano koreczki już spore na trasie wjazdowej. Ale miasto znajome i przyjazne. Najdłuższe targi turystyczne od środy do soboty zaczynają się. Tour Salon nazywają te targi, pewnie od tej lokomotywy z Wolsztyna co wita gości obłokami pary. Mgła i para z lokomotywy robią niezły nastrój. Tuż przy niej właśnie domek drewniany jako propozycja do nabycia i dzięki tej miłej zasłonie nikną ceny drewna + robocizna + wszelkie inne dodatki.
Mieszkam jak zwykle na osiedlu Rusa, co cieszy mnie z trzech powodów, gospodyni miła daje klucze i odpływa w siną dal, z ostatniego piętra widok wspaniały i obojętnie w jak głębokiej nocy się wstanie - przez okno daleko widać zegar i czas dokładny elektroniczny. Trzeci powód to łoże wieloosobowe, gdzie śpi się bajecznie, a i samochód jest gdzie zaparkować. Świeże bułeczki i mój ulubiony serek smażony z kminkiem juz od 5 rano w sklepiku. Ale nie udało mi się tam wstać przed 7. Targi zorganizowane, jak to tylko w Poznaniu potrafią. Dojeżdżam na wyznaczony parking, stamtąd autobus dowozi na teren wystawowy. Po pracy autobus odwozi z powrotem, a ja tylko kodem opłaty macham przez okno i jadę sobie juz własnym pojazdem. Pierwszy dzień dla profesjonalistów, więc odkurzaczy brak. Tak nazywają zbieraczy długopisów, mapek, kolorowych folderów i innych gadżetów. Ręce i buźka bolą od gadania, nogi od chodzenia, ale przez kilka dni sam uzbierałem wykręcając się bardzo ok. 15 kilo wszelkiej papierowej i kolorowej informacji o noclegach, turystycznych atrakcjach itp. W kawiarence na piętrze pawilonu głównego kawa podła (drożdżówki super), ale za to doskonała w pawilonie gdzie prezentowano wyposażenie dla hoteli. Tam też łoża wodne, tradycyjne, stroje wszelkie wypoczynkowe i dokonała kuchnia. Trzy kuchnie ścigały się różnorodnością dań i smakowitością zapachów. Pomorska, słowacka i wielkopolska. Ryby pomorskie odpuściłem dla kluseczek i pierogów słowackich, a przede wszystkim dla nieocenionej golonki pieczonej poznańskiej. Zdjęcia są na stronie: www.123noclegi.info/targi-poznan2004/targi-poznan2004.

Zamykamy nasz teatrzyk.. Zimno brrr.. Nie chce się już rączek wyjmować z kieszeni (klientom), książeczki marzną nieco, właściciel przytupuje. Pora zmienić miejsce tupania - czyli pracowity październik ..przed ekranem monitora. Ostatnie dni pracy książkowej (soboty i niedziele) i pewnie ostatni koncert "Orkiestry z Chmielnej" na Zapiecku.
W wykonaniu tego leciwego zespołu dawny przebój (pewnie bardzo dawny) "...Żebyś Ty wiedziała, jak mi się chce, a ja Ci nie powiem, nie powiem nic.." Domysłom publiczności niezbyt licznej, należy pozostawić interpretację tego, zapewne rubasznego nieco - utworu. Nie mniej jednak, pieśń ta napawa mnie optymizmem, bo choć wiosna serc bicie przyspiesza, to jesień skłania ludzi ku sobie - już choćby tylko dla zachowania uciekającego ciepła.
Miła koleżanka ...poszukująca, poprosiła mnie o spojrzenie na jej ofertę na jakimś tam randkowym serwerze. No, oferta ciekawa, Pani godnie, acz wesoło poleguje z nóżką wyciągniętą aluzyjnie, a w treści preferencje rozliczne i nie zawsze możliwe dla laika (jak ja) do rozszyfrowania. Erotyka w wodzie? Może, morze, ale chyba prysznic o tej porze. A np. dominacja - czy to anty demokracja? A z jedzeniem? Czy w trakcie spotkania jemy, czy przed - lepiej się najeść, a może jednak po. Wymagania jakie Panie stawiają Panom są niewielkie i z reguły łatwe do spełnienia: dowcipny, fajny, inteligentny, kochający, lojalny, na poziomie, niezależny, odpowiedzialny, otwarty, przyjazny, przystojny, rodzinny, rozmowny, rozważny, seksowny, spontaniczny, szarmancki, troskliwy, uprzejmy, wiarygodny, wspierający, zadbany, zdecydowany, zdumiewający.
Ja znalazłem od razu dwie cechy do mnie pasujące; zdumiewająco rozmowny i  na poziomie fajny, w pionie  niestety ziewa (dyskretnie) i przestępuje z nogi na nogę. Okazało się, że żyjąc w ciemnocie zapieckowej - nie wiem nawet, jak życie towarzyskie kwitnie. Słyszałem jednak o pewnym burmistrzu czy innym urzędniku bez humoru, co zwolnił swoją podwładną z pracy, tylko dlatego, ze ośmieliła się zamieścić, gdzieś tam swoją ofertę. A co? Miała czekać na mobing, sponsoring, czy  molestowanie u szefa na dywanie? Sam by zamieścił pewnie, ale boi się nawet królika teściowej, bo ten głośno tupie podobno w trakcie kochania futrzanej żony. Niestety władze co poniektóre, humor mają jak "chómor" znaleziony w lesie pod postacią purchawki. I tylko głos sprawiedliwego z ambony przywraca im wiarę, że całowanie chłopców w usta należy do dawnego rytuału. Ale już całowanie kobiety niestety, grzech pewnie jaki. Jasne że grzech okropny wielce, gdy dentystkę zaniedba i czar oddechu jeno siwuchą poprawia.
Naszło i mnie na stomatologiczne ekscesy, co jako tchórz prawdziwy odnotowuję, bo wielkiej dowagi trzeba, by na ugiętych kończynach na ten fotel boleści się dowlec. I jak zwykle okazało się, że uśmiech Pani Grażyny Ż. + trochę perswazji chemicznej - pozwalają na szczęśliwe dobrniecie do finału.
Czekałem ponad 10 dni października na wesoły akcent początku jesieni i wyszło mi takie moralne i porządne stwierdzenie: Szukajmy drugiej połowy, szczęścia, radości, a dentystkę też odwiedzajmy, bo żyć z czegoś przecież musi.