data 

"Wiadomości o chorobie pacjenta są nieprawdzie, właśnie umarł." Takie zdanie chyba wkrótce zamieszczę na moich stronach zapieckowych, bo wszystko wskazuje na to, że komuś bardzo zależy, żeby moje miejsce na Starówce szybko opróżnić. "Jak psa chce się uderzyć kij się szybko znajdzie" - coś mnie naszło na aforyzmy smutnawe. Tak więc jeśli inkasenci, chodzący z rzadka po Starówce, mają zakaz przyjmowania ode mnie opłat targowych w kwocie mniejszej jak 90 zł dziennie, to zaraz okaże się, że jest podstawa do rozwiązania wszelkich umów, wezwania straży miejskiej - wywiezienia książek itp. itd.
Niestety aby podporządkować się wizji kulturalnej Warszawy jaką prezentuje Zarząd Terenów Publicznych musze się poddać woli urzędu i książki usunąć jak to tajemniczo określa Pan Kołodziejski - specjalista główny. Zostawię zatem od 1 września "foldery" - tylko co to jest do cholery?
Jak pisałem niżej folder to druk reklamowy, składany i daję się go do łapy, zamiast innych wartości. Ale skoro nowomowa współczesna wspomnianego urzędu określa, że folder to - to, to, no wie Pan ..o Warszawie, wystawię na stoisku jedynie wielojęzyczne przewodniki po naszej stolicy, plany i mapy, te są składane na szczęście. Niestety książka Państwa Szypowskich na przykład, to pięknie wydany album o Starym Mieście (dwujęzyczny), ale w twardej oprawie i to już nie będzie folder niestety, ale może drobna pamiątka?  Bez interpretacji uczonych z 5 piętra ul. Jezuickiej 1/3, ani rusz. Inny kłopot polega na tym, że Pan Budrewicz szuka własnych książek, które dawno znikły z rynku, tak jak i miły sąsiad z Bednarskiej Pan Głowacki, co to na muchy polował. Ci co czytają co nieco czasem, zrozumieją, że chodzi o podróżnika-pisarza i znanego pisarza-dramaturga. A jak mnie złapią na tym, że pod ladą mam schowane książki trzy - Pani Pruszkowskiej - o tej wariackiej rodzinie, co tylko czyta i czyta i cytatami gada. Klient zamówił och dawno, dawno i książki są, i czekają, ale pod ladą pewnie i nielegalnie.
"O pieniądzach się nie mówi - pieniądze się ma" cytowałem kiedyś mojej mamy przyjaciółkę dentystkę, przed która wiałem bo AAAAA kazała mówić. Ale pieniądze miastu uciekają, choć tyle dróg, mostów i nawet tunel pod Starówką się remontuje. Warszawiacy cieszą się i radują, że nareszcie po latach ruszyło to z wielkim impetem, ale wiadomo że to kosztuje - czas i pieniądze. Tymczasem w realizacji - choćby zbierania podatków lokalnych - klapa. Jak legalny handlarz uliczny (to ja, to ja) co miesiąc, w ząbkach zanosił opłatę targową do kasy urzędu dzielnicowego, to był to mały ale stały dopływ. Teraz zatrudniono inkasentów na stała pensję i oni chodzą, na Starówce do 12 tylko. Pewnie chodzą gdzieś dalej też. Ale juz po 12, nikt od nikogo żadnych opłat, poza mandatami, nie zbiera (podobno jakiś zbiera pod katedrą, od tych co tak trochę nieformalnie przyszli pohandlować). W sobotę i niedzielę - opłat nie pobiera się wcale, a jest ich 8 w miesiącu. Ja jestem rano, od 9 nawet czasem, jak słoneczko wyjrzy. Ale innych stoisk brak, tak więc tylko ja im zostałem do codziennego rytuału. - Odmawia Pan zapłaty? Piszemy protokół. Ja zaś odpowiadam: - Deklaruję opłatę w wysokości 15 zł. Dziękujemy, uśmiechamy się i miłego dnia.
Podobno duża rzeka powstaje z wielu małych strumieni, ale jak się je poodcina to ...najwyżej się weźmie kredyt, wtedy spłaci innym podatkiem i tak w końcu na mieszkańca spadnie, a nie na tego, co płacić powinien.

Zdesperowany wielce - napisałem list otwarty (zamieszczam go w internecie http://www.stare-miasto.com/ksiazki_wyrzucic.html) do wiceprezydenta miasta, burmistrza Śródmieścia i jeszcze paru osób. Zrobiłem tak m.in. z tego powodu, żeby każdemu z osobna nie wyjaśniać od nowa co miał urząd na myśli,  niech każdy sam sobie poczyta. Poinformowali mnie również "życzliwi", że żaden wysoki urzędnik nie przeczyta wcale, tylko parafuje - "według właściwości". I tak moje 3 pisma takie same, mogą trafić na biurko tej samej Pani inspektor, która biedna musi teraz zgodnie z wytycznymi kierownictwa, tak odpowiedzieć zręcznie, żeby było i dyplomatycznie i zniechęcająco.
Uproszczeniem pewnym, było by pisanie tylko do Pani inspektor, ale jakoś inaczej się przyjęło.

Zapraszam zatem do szarej strefy, życie ponoć tam wcale nie jest szare. Opisze jej aspekty liczne, a jak ktoś wyciągnie wnioski, zawsze powiemy, że to tylko żarty jak z tymi folderami choćby.
Niniejszym donoszę władzom wszelkim, że pocztówki też są nielegalne. Nie są "folderami" i powinny byś ścigane tak jak książki. Nie składają się. Ale kalosze też nie są legalne, chyba że zatwierdzi urząd, że tylko są okolicznościowe - do piosenki o listonoszach.

Upał za oknem, w domu nieco chłodniej. Po wyjściu na ulicę czujemy się jak w miłym piecyku, co to babcia w nim placek upiekła. Wczoraj chyba tylko dzięki wielkiej determinacji poszedłem do pracy. Utarg prawie żaden, spożycie napojów na poziomie 3 butelek litrowych i parowanie mózgowia prawie. Z tym ostatnim jest coś "na rzeczy" bo właśnie wczoraj w Stołecznej Wyborczej ukazało się moje zdjęcie, a ja wyglądam tam jak natchniony jaki, co to do nieba ręce wznosi z wołaniem o ...myślenie.
Cała przygoda z podchodami Zarządu Terenów Publicznych trwa w najlepsze. Co jakiś czas w godzinach porannych dopadają mnie inkasenci i zaczyna się piosenka "wojsku polskiemu tak miła"; - Płaci Pan? - Płacę! Ile? - Za 3 metry 90 zł, - A nie, ja płacę 15 zł za 3 metry dziennie. - To my - śpiewają inkasenci - nie bierzemy. Mamy zakaz przyjmowania pieniędzy od Pana w kwocie niższej jak 30 za jeden metr.
W środę odbył się na Zapiecku cyrk osobliwy, jak się okazało z udziałem dziennikarzy Gazety Wyborczej. Znany nam przyjaciel książek Pan Kołodziejski, przyprowadził cała wieloosobową ekipę przed moje stoisko i rozpoczął się znany dialog;
- Płaci Pan?, - Płacę! Ile?, 30 zł za metr - To nie płacę - nie będę płacił stawek ustalanych "na gębę".
Jak wspomniałem w ekipie ZTP znalazło się dwoje reporterów Gazety sporządzając materiał o handlarzach ulicznych, legalnych i nielegalnych oraz różnych wesołych handlowo-urzędowych przygodach. Powitałem miłych gości z radością, bo sam jeszcze na to nie wpadłem, żeby dowolną interpretacją przepisów zainteresować prasę. Ale skoro przybyli, to poinformowałem jak to wygląda od strony podatnika, któremu sugeruje się, że jak tylko książki przestanie sprzedawać, to już może sobie spokojnie stać na rogu, a choćby z jakim folderem, pamiątkową małpą, czy innym podstołecznym gadżetem.
Mili, młodzi ludzie w tej gazecie pracują i inteligentni owszem, bo opisali wszystko rzetelnie, nawet z przesłaniem takim, że może nielegalny handel trzebić należy, ale tych co stale i ku pokrzepieniu dusz - może zostawić w spokoju. Jasne, że egoistycznie i z własnego punktu bym to inaczej naświetlił, ale chodziło o problem z myśleniem jaki mają zarówno twórcy naszego prawa jak i ci co usiłują je stosować wg swojego "widzi mi się". 
Jeszcze w środę coś tak przeczuwałem, że moja okropna gęba okrasi ten zwierzyniec zakręconych o których piszą czasem na 4 stronie stołecznego dodatku. No i musiałem jakoś skwitować ten najazd wieloosobowy i pokazowy, choć zapewne nie o to chodziło urzędnikom, bo jakoś potępienia nie doczekały moje dzieła klasyczne; jak wspomniano ze Słowackim i Platonem na czele. Poprosiłem zatem pisemnie Panią dyrektor urzędu z Jezuickiej (ZTP) o wydanie mi informacji na piśmie - jaką stawkę i za co mam płacić, bo "na gębę", to się już jutro znowu może zmienić. No i ciekaw jestem tego polecenia pisemnego o usunięcie książek, a pozostawienie folderów - to będzie taniej. Ha, pół Polski na to czeka. Że o prasie radiu i telewizji nie wspomnę. Czekając w napięciu na nową interpretację starego prawa, dałem moje pisemko do wiadomości Panu Wiceprezydentowi i Panu Przewodniczącemu Rady Warszawy. Było mi przykro i głupio że wysokiemu (również wzrostem) funkcjonariuszowi publicznej służby daję do wiadomości, zamiast cały memoriał wprost przedstawić. Ale po co nudzić takimi "narożnymi" zapieckowymi sprawami. Wystarczy, że obaj Panowie dowiedzą się jak podległe służby ładnie sprawy rozwiążą. Miły Przewodniczący Staromiejskich Kupców pocieszył mnie, że nie mój protest jedyny i jakieś spotkania w poniedziałek organizuje żeby zakończyć te żenujące podchody. Ciekawostka taka mała może z tego całego zamieszania wyniknąć. Może się okazać, że wszystkiemu tu są winni ...inkasenci-studenci (!?). Mają stawkę od pobranych opłat więc chcieli jak najwięcej. Ale cóż, my jak stare słonie pamiętamy, ale urazy nie chowamy, o ile ktoś z tej śmieszności i głupstwa zechce się wycofać.
Dla ilustracji - jak handel w niedzielę wygląda na ul. Świętojańskiej - zamieściłem na stronach Staromiejskich kilka zdjęć. Od razu widać jak pracują i inkasenci, i służby co nie lubią książek, ale stare berety owszem:
http://www.stare-miasto.com/2004/handeluliczny_1508.html

Dziękuję. Dziękuję miłym korespondentom moim, którzy dobrym słowem wspomogą i na bezsilną złość - uśmiech poślą. Dziś nic od siebie - dziś bez wiedzy autorki, ale za domyślnym przyzwoleniem - cytuję;

......W Krakowie jednak bardziej kochają książki. Kochają tych, którzy ksiązki piszą, kochają tych, którzy czytają i tych, którzy to czytanie umożliwiają. Tych, którzy podsuną coś ciekawego, podpowiedzą, spod ziemi wyciągną pożądany egzemplarz. Kraków kocha artystów.
Jest w Krakowie dużo różnej głupoty, ale nawet ona ma swoje granice. Może to są granice dawnej cesarsko-królewskiej Galicji i ta bezdenna głupota urzędników aż tu nie sięga. Żeby tylko nie zapeszyć: może na razie nie sięga.
Zapraszamy więc do nas Panie Marku. Miejsce w okolicy Rynku się znajdzie.
Są tu życzliwe kwiaciarki, dorożkarze (zdarzają się zaczarowani) i czarujące krakowianki.
Z pozdrowieniami galicyjskimi.

Dziękuję. Już mi weselej.
ps. widmo jakieś czy licho krąży jednak nade mną, bo dziś chcąc odwiedzić stronę, co dla kupców staromiejskich prowadzę: www.stare-miasto.com - wyświetla się Zapiecek? Jak twierdzi pracownik firmy OGICOM, co tą stronę trzyma, coś przestawiano na serwerach i wyszło jak widać. Zamiast Starówki, dwa zapiecki - no i kto by się tym zajmował w weekend. A my już Panom podziękujemy.

"Mamy prawo do szczęścia, ale nie mamy szczęścia do prawa". Podpatrzone u kogoś motto - w pełni oddaje sytuację wielu obywateli nieświadomych, że prawo jest dla urzędu, a nie dla jakiegoś tam no...

Od 6 sierpnia sytuacja patowa; urząd - obywatel; (ha - tu obecny), trwa.
Na Zapiecku zgodnie z interpretacją przepisów jaką usiłuje forsować Zarząd Terenów Publicznych - obowiązuje ZAKAZ SPRZEDAŻY KSIĄŻEK. (!!!).
Pan Główny Specjalista (nie naczelnik, nie - przepraszam zwracam honor) Mirosław Kołodziejski zakazał młodym inkasentom przyjmowania ode mnie pieniędzy, jeśli nie zapłacę 30 zł za metr kwadratowy. Tzw. dzienna opłata targowa może wynieść nawet 120 zł dziennie,  jak jeszcze doliczą parasol albo stołek.
Sytuacja jest o tyle osobliwa, że każdej chwili zarzucą mi, że złośliwie nie płacę, a tego co z kolei ja chcę wpłacić - czyli te 15-20 zł dziennie nikt nie chce przyjąć. Niby urząd jest przychylny, niby chce pomóc, ale ma tylko jedną radę; do czasu aż wymyśli się jakąś interpretację nową - mogę sprzedawać foldery i płacić te 20 czy 15 zł dziennie.
W ten prosty sposób za brak wiedzy jak tworzyć prawo lokalne - ma odpowiadać haha - nie ten co je tworzy, ale ten którego dotyczy. Bo jakie to prawo, co dopuszcza sprzedaż folderów, a już niżej wyjaśniłem z mistrzem Kopalińskim, że folder to druk reklamowy, a nie sprzedażny i składa się go kilka razy.
Miła Pani Maria Szypowska autorka wielu książek, przewodników, podręczników - jako pierwsza podjęła się ochotniczo wyjaśnienia tej dziwnej sytuacji. Jako człowiek kultury doskonale rozumie, że książek się nie wyrzuca, ani nie usuwa. Człowieka można, ale książek moje pokolenie nie traktuje jako artykuł przemysłowy, no bo po co zwalniano je z podatku VAT?
Będzie dziwnie, może śmiesznie, a może tragicznie - kiedy w rubrykach ciekawostki z warszawskich urzędów - pojawi się informacja o tym jak wyrzucano ksiązki z Zapiecka, bo nie mieściły się w uchwale Rady Warszawy. Dla jednego urzędnika  było jasne jaką stawkę stosować, bo do lipca nikt mnie nie szarpał, a dla drugiego - nowe pole do popisu.
Najdziwniejsze w tym wszystkim jest to, że miasto nie chce w sumie moich pieniędzy.
Od ponad 10 lat co roku standartowy wniosek okraszałem jakimiś tam zasługami dla ojczyzny żeby czytający nie umarł z nudów i co roku prosiłem o zgodę na handel na 3 metrach. Ponieważ zawsze róg ksiązki może trochę wystawać, a jeszcze czasem usiądę na krześle - poprosiłem o metry 4. W odpowiedzi przyznano mi metry dwa (!).
Odwołałem się, mocny poparciem szefowej od Publicznych Terenów i zastępcy burmistrza dzielnicy. Ale to było tylko ustne zgodzenie się z moja argumentacją - na zebraniu kupców i się nie liczy. Co innego mówimy do zebranych, a co innego wprowadzamy w życie. No można przymknąć oko na ten jeden metr w tą czy w tamtą, ale .. niech no tylko .. zaraz wrócimy do tych danych. Tak to już u nas jest, zamiast jasno określić co i jak zostawimy furteczkę, a potem dziwimy się że jakieś dowody wdzięczności petent nosi.
W ostatnią niedzielę policzyłem liczbę "dzikich" stoisk na ul. Świętojańskiej. Ok 17 po stronie parzystej było ich 15. Po nieparzystej 4. Nikt ich nie zaczepia, nikt nie niepokoi. Inkasenci powołani specjalną uchwałą - pojawili się u mnie 4 krotnie - raz tylko przyjmując opłatę, potem im zakazano. A przepracowałem tych dni na pewno 11, dawniej zapłacił bym z góry w kasie. Inkasenci pobierają tylko do 11:30 może potem gdzie indziej,  ale nie na Starym Mieście. Chyba miasto nie chce jednak pieniędzy ma uchwałę i to powinno wystarczyć.

Warszawskie Zoo wzbogaciło się o dwie słonice. Czyli jak informuje warszawska prasa - chów słoni rozpoczęty. Słoń ma czaszkę sporą, więc rzeczywistość miejsca urodzenia przyszłych słoniątek może będzie do objęcia przez mózgi trochę większe od naszych. Wiem, że nie w wielkości sprawa i to mnie pociesza. Słoń, a sprawa polska - ot co.
Ale co tam, słoń myśli raczej powoli, a urazę długo pamięta. Sądzę zatem, że i ja mam coś słoniowatego na umyśle, bo pewnych spraw i procedur mimo upływu lat - nie pojmuję.

Idzie dorożkarz i kuleje. - Co Panu? - pytam. Nic, koń mnie kopnął.
To zdarzenie zwyczajne, a jednak uśmiechamy się bezwiednie, pamiętając natychmiast powiedzenie obecnego premiera, kiedy odszedł z rządu niejakiego M. bo jak powiedział - nie będzie się kopał z koniem. A Ty nasz przyjacielu staromiejski, coś mu wlazł w owies..

Rocznica 60-ta wybuchu powstania. O uroczystych obchodach, mszach, apelach i przemarszach wiadomo było od paru tygodni co najmniej. Wszystko odbywa się uroczyście i w zasadzie sprawnie. "Najlepsi" przyjaciele Prezydenta Warszawy zacierali ręce, że na Muzeum Powstania on pierwszy polegnie. I co się okazało? Że choć nie całe, ale przygotowane jest wspaniale i służy już dziś swojemu celowi, w dodatku wbrew tym, co lata całe trawili na dyskusjach, komisjach i projektach. Komuchom nawróconym tylko wstyd, a Prezydent Kaczyński dostał brawa. O godzinie 17 jak mi relacjonował synek zatrzymał się tramwaj, stanęły wszystkie samochody, a nawet z samochodów powysiadali kierowcy, aby stanąć obok nich i uczcić czyn powstańczy. W tramwaju też nikt nie siedział. Po raz pierwszy widziałem, że był tym mój chłopak poruszony i była to pewnie pierwsza poważna lekcja patriotyzmu jaka otrzymał w swoim 20-to paro letnim życiu. Rozkazy zostały wydane, ruch zatrzymany syreny wyły, na Starym Mieście bił dzwon katedry. Staliśmy dłuższą chwilę, przyglądając się idiotycznemu sprzątaczowi, co nie przerwał zamiatania petów. Kolejny kretyn z warstwy innej finansowo, ale umysłowo zbliżonej, wjechał w tłum swoim srebrnym mercedesem trąbiąc lekko, bo niezbyt chyżo mu ustępowano. Ale to margines, bo nawet jak damy pewne ruszyły już zniecierpliwione (jak na czerwonym świetle zwykle), to zaraz zatrzymały się w miejscu, bo ktoś filmował tłum. Pięknie było, bo i z wycieczki zagranicznej też stanęli, ciekawie przyglądali się, słuchali dzwonów i dalekich syren.
Zainteresowanie książkami o tematyce powstańczej ogromne, jak nigdy dotąd, a z 10 rocznic już obchodziłem na Starówce. Kilkanaście albumików o powstaniu, w dwujęzycznej wersji angielsko-polskiej zniknęło dziś do 14. O tej właśnie godzinie pojawił się znajomy bukinista z Żoliborza. Pytam czy ma jakieś stare albumy o powstaniu i walczącej Warszawie, bo ja swoje już wczoraj sprzedałem. I co się okazuje, po godzinie przywozi mi wszystkie 5 albumów jakie miał na składzie mimo, że w niedziele nie pracuje i firma zamknięta. Do wieczora 3 sprzedane. Na rocznicę Powstania miała zostać wydana ksiązka Normana Daviesa "Powstanie' 1944". Wydana została, ale mądre wydawnictwo "Znak", albo raczej jego decydenci, też zostali kopnięci przez jakiegoś konia, jak mój znajomy dorożkarz. W piątek w żadnej hurtowni książki nie ma, bo będzie ale ..dopiero w poniedziałek. Dziś była w sprzedaży, ale tylko w Muzeum Powstania, gdzie autor podpisywał swoja książkę, podobno tłumy były nieprzebrane. Tak więc w prosty sposób zaprzepaszczono szansę sprzedania pewnie z połowy nakładu w ciągu 2-3 dni, a przede wszystkim w weekend. Dawniej wszystko otwierano, albo uruchamiano np. 22 lipca, pewnie stąd to końskie myślenie wydawców. O książkę Daviesa pytano mnie co najmniej 30 razy, a komentarze były od zdziwionych, po wściekłe. Jutro będzie wszędzie, ale już po obchodach - cena detaliczna 88 zł. Entuzjazm opadnie, większość pomyśli, że może później, że cena spadnie może, tym bardziej że samo wydawnictwo informuje o rabatach na inne dzieła tego znanego autora.
A co klienci? Widziałem trzy osoby z wielka planszą o walczących powstańcach, a nieśli tablice - przecz z Unią. No chyba zaspali albo przez kanał jaki przeszli, myślowy. Inna dama walnięta też przez konia zapewne, pyta - czy taką książkę, to nie mógł Polak napisać, bo autor to pewnie Żyd jaki co na naszej historii kasę tłucze. No cóż jej odpowiedzieć - sam się przyznałem natychmiast - jam Żyd narożny. Baba ona, zdążyła rzucić tylko, że ona nie ma nic przeciwko Żydom i uciekła. Stan zidiocenia mamy jak każdy widzi, stad te końskie wstawki w tak ważnym dniu musiały się znaleźć.