data 

Kończy się wrzesień i cóż.. zamykam swój zapieckowy sezon. Trudno liczyć na jakiś handel w deszczowe październikowe dni, choć może jeszcze słoneczko zaświeci. Jeśli tak, to w najbliższe soboty i niedziele jeszcze spróbuję przewietrzyć swoje książki. Sezon tegoroczny można by zaliczyć do udanych, na tej samej zasadzie co ozdrowieńca wychodzącego ze szpitala można zaliczyć do zdrowych. No, nie popadam w jakiś skrajny pesymizm, ale wiosna deszczowa i wietrzna, a jak już "..witałem się z gąską", czyli radość z powodu większego ruchu turystów - to znów szarpaniny biurokratyczne. Niby wszystko wróciło do normy, bo pismo dostałem (do wiadomości), że płacić mam jak dawniej, a nie sześć razy więcej. Tylko po co to było ...można by się zastanowić. Nic nie dzieje się bez przyczyny, szczególnie gdy w grę wchodzą pieniądze lub możliwość interpretacji przepisów w zależności od potrzeby załatwienia czegoś dla kogoś.
Piszę, że niby wszystko wraca do normy, ale nie tak do końca. Główny Księgowy dzielnicy Śródmieście - prowadzi postępowanie w sprawie ustalenia opłat targowych za miesiąc sierpień!!! Właśnie dostałem kolejne pismo, że mogę się zapoznać z dokumentami. No i po co mam się zapoznawać? Skoro jakiś młody prawnik - interpretator twierdzi w tym Biurze Budżetowym, że powinienem płacić za stoisko 90 zł dziennie. List otwarty był, w internecie dotąd wisi jak miecz Damoklesa, żeby każdy mógł sobie wyrobić zdanie. Pismo wykazujące jaka mnie stawka obowiązuje - jest. Tylko spory kompetencyjne trwają, ambicyjki jakieś biurowe, bo wykładnię przepisu dało biuro sąsiednie, a konkretnie Biuro Działalności Gospodarczej i Zezwoleń. Ale jednak nie był to Sąd Najwyższy. Sam Pan Naczelnik Biura Budżetowego - człowiek miły i inteligentny, księgę Hioba mi udatnie cytował, nawet usiłowaliśmy ustalić czy ten cytat to tłumaczenie Miłosza. Ale cóż wynika z miłej rozmowy - nic. Postępowanie trwa. Choć i ja i Pan Naczelnik w świetle tego dalszego brnięcia w zaparte i wyjaśniania już wiadomego, wiemy dobrze, że zanoszenie pieniędzy miastu jest idiotyzmem, głupotą i może rodzić podejrzenia co do kondycji psychicznej "pomiotu" gospodarczego. Skoro inkasenci przestali przychodzić w połowie września, bo jakoś ich odwołano, sam z nieprzymuszonej woli policzyłem wszystkie dni pracy, wymnożyłem przez metry i złotówki, i zaniosłem do kasy urzędu dzielnicy. Przecież nie każą płacić, to się nie płaci, bo nikt nie zawiadomił co dalej. W końcu najlepiej sprzedawać wszystko nielegalnie, straży da się w łapę, ostrzegą kiedy kontrola, miejsce dogodne wskażą i co tam jakieś opłaty, kasy czy paragrafy. Dziesiątki ludzi żyje w ten sposób. I nie jest to ich wina że szara strefa, jasna jak dzień wiosenny. Wina to tych rozlicznych, a uczonych wielce twórców kulawego prawa, jeszcze liczniejszych interpretatorów i tych, którzy przy tym śmierdzącym kotle własne pichcą interesy.

Widać rządzącym łatwiej jest wtedy, gdy prawo można dowolnie interpretować, gdy istnieje pewna dowolność, albo jeszcze lepiej uznaniowość. Czy to są czynniki korupcjogenne zastanawia się pewien uczony w piśmie, w jednym czasopiśmie. "Ano", jak mawiają bracia Czesi. Warunki do sprzedania określonej usługi urzędowej były i są, i są nadal tworzone. Tylko teraz jakby troszkę trudniej się zrobiło bo narodek gazety czyta, telewizję interwencyjną ogląda, po Konstytucję nawet sięga. Do tego doszło. Tak to już jest Panowie, że nadzieja raz obudzona wielki może przynieść urodzaj.
Już nie ma ciszy w eterze, już szpalty pełne informacji o lewych kasach, łapówkach i powiązaniach. Jeszcze tylko o głupocie niewiele się pisze, ale i o tym będzie. Jak taka bezinteresowna i szczera może zniszczyć coś pożytecznego i dobrego.  Ja nie boję się "postępowania" w mojej sprawie, niech śmieszności obawiają się Ci, którzy upór i widzimisię jest ważniejsze od tego co można jeszcze nazwać "interesem społecznym". No bo jak dosłownie potraktujemy ten tzw. "interes społeczny", to żaden urzędas nie będzie miał już interesu.
Za rok wybory. Miotła historii zmiecie - tych co wiecie, a ja rozumiem. Przyjdzie kolejna ekipa i będzie się uczyć i doświadczać. Pozostaje nadzieja, ze zostaną kompetentni, mądrzy i myślący strategicznie, a nie zależni od wyboru kolejnej kanapowej partyjki. Przecież to wszystko, co w jakiejkolwiek partii się mieści to - malutka, ot tycia, (że zacytuję przyjaciela dziennikarza) grupeczka na zdrowym zakończeniu pleców naszego kochanego społecznego jestestwa.

Pożegnania jesienne z głupotą i nerwami - mam nadzieję dokonane. Jeśli nie, - będziemy pisać, cytować w internecie i pokazywać światu.

Dla uspokojenia nastroju - dwa zdania o ludziach wielkich, a nam tak bliskich. O  aktorach tu myślę, o poetach, o autorach, o tych, którzy nas porywali, bawili i ..którzy czasem odchodzą. Jak Jeremi Przybora czy Zbigniew Lengren. Moi sąsiedzi ze Starego Miasta. Dlatego cieszę się zawsze, kiedy przebiega szybkim krokiem, na nic nie mając czasu, pani Danusia Szaflarska, kiedy przejdą obok; Henryk Boukołowski, czy Ignacy Gogolewski. Z młodym Boryną, czyli Antkiem rozmawialiśmy nie dalej jak dwa dni temu o tym jak dobrze zmieniać coś w życiu, choćby miejsce zamieszkania. Poprawiać swą dolę, a nie narzekać. 

Dziś pierwszy dzień jesieni za oknem, trochę kropi, trochę pada i bardzo wieje. Dzień wielu zdarzeń, że o trzęsieniu ziemi nie wspomnę (Gdańsk, Olsztyn, Suwałki).
Ale wracam do ostatniej niedzieli, bo udało mi się ją zilustrować fotograficznie. Zapraszam na stronę: www.zapiecek.com/zapiecek/zapiecek19092004 . Jak wynika z wściekłych zeznań sąsiadów moich ze Świętojańskiej i Zapiecka, to o bladym świcie w niedzielę zrobiono im pobudkę słuszną, bo kto to widział spać do południa jak tu pracowicie "trza" barierki ustawiać, żeby się nie pchali na biegających w niedzielnym maratonie. Czasem wydaje mi się, że może zarządca dzielnicy, jak dawniej król jaki, powinien w przebraniu rankiem rzucić okiem na gospodarstwo, bo wtedy widać i słychać i czuć. Maraton na sto, no może nieco więcej osób, skutecznie zablokował kawał miasta. Trzeba było posłuchać komentarzy mieszkańców; ani wydostać się bo objazdy, ani zaparkować, ani przejść. Na szczęście skończył się ok. 13:30 więc okoliczni restauratorzy nie zdążyli odnotować strat wielkich. Oczywiście, że takie bieganie to fajna sprawa, a jednocześnie święto dla wielu. Podziwialiśmy jak na wózkach pędzą inwalidzi i nie poddają się ani losowi, ani stołecznym brukom. Tylko przy okazji zamiast wydatków, budzenia strasznych mieszczan itp., mogło by miasto zarobić też, gdyby to zrobić w formie festynu. Uczestników nie było tak wielu żeby blokować pół Śródmieścia. A gdyby tak pobiegli trasą rowerową od Żoliborza po Wilanów - są spore fragmenty ładne.  Można by na "tą okoliczność" wydzierżawić terenu trochę na napoje, waty cukrowe, jakieś atrakcje dla dzieci czy występy artystów przybrzeżnych. I kupcy by zarobili, kasa miasta też by coś miała. Z opłat, podatków, mandatów i innych radosnych rachunków. Orkiestra z Chmielnej, która nie mogła doczekać się zdjęcia szlabanów - zagrała biegnącym, którzy ochoczo machali do tej warszawskiej muzyki. Przy okazji paru pijaczkom tańców się zachciało, bo akurat osiągnęli stan upojenia - rozrywkowy. Osobliwy to był widok skrzętnie odnotowany kamerami i aparatami licznych turystów. Kiedy spragniony, przechyliłem butlę z napojem owocowym, od razu z holenderskiej wycieczki, siwy młodzian zakrzyknął po angielsku dla zmylenia - pijesz wódkę, czy piwo? Odkrzyknąłem że tylko wino i to bezalkoholowe. Uśmiechnęli się znacząco że wiedzą swoje.. Straż miejska spokojnie zabezpieczała inne rejony, więc trzeba było spokojnie czekać, aż pijaczki się zmęczą, co nastąpiło wkrótce.
Inna scena śmieszna wielce, to gdy dziadek z panią niosą tablice do odśnieżania z naklejonym napisem przeciwko wstąpieniu do Unii Europejskiej. Pomyślałem że jacyś zapóźnieni nieco w rozwoju, ale okazało się że napisy służą do wielokrotnego użycia. Tylko datę się zmienia w specjalnym okienku. A to nie protest tylko wezwanie do prawyborów. Tylko nie wiem jakie to prawybory, ale jakoś nikt nie chciał wiedzieć.

Już pod koniec maratonu - z niedowierzaniem patrzę jaki to miły klient na dzieła przebrane spogląda. A to Pan Jan Maria Rokita z Małżonką zaszczycił moje stoisko. Zdziwił się mile że jakieś dobre ksiązki tu leżą, więc mile pogadaliśmy o klasyce, którą sprzedaję. Omówiliśmy krótko, na przykładzie jednego tomiku twórczości Piaseckiego Sergiusza, co to go Wańkowicz wylansował. I już po wizycie. Było z uśmiechem i na wesoło, i bez dystansu. Zdjęcie okolicznościowe jest - zaraz będzie w dziale przyjaciół książek. Cenię poczucie humoru Pana posła, a do polityki się nie  mieszam. Jeszcze nie  ha ha.

Jutro kalendarzowa jesień - czas na porządki, Mnie czeka pani w fartuchu białym i ze świdrem okropnym. Tylko głęboki dekolt dentystki może mnie znieczulić na tyle, że nie zapytam zaraz - za ile?
Nikt do mnie nie pisze, korespondencji koniec, nawet inkasenci od zeszłej środy niewidziani i nie słyszani na mieście (zbieracze opłat targowych od takich jak ja). Może to juz koniec sezonu. A mnie znów szkoda lata, choć początek zmarnowały mi deszcze, a część dalszą wojna osobliwa jaką toczył ze mną urząd pewien, a właściwie jego światły przedstawiciel. Jak komuś się jeszcze chce to sobie znajdzie i poczyta.

Jak liście z drzew tak i z pomnika listek czasem opadnie, widok nie zawsze pożądany ukazując. Wszystko wszak w rękach artysty i losu. W odniesieniu do naszego codziennego życia każdy symbolicznie opadły liść to kolejna i niezbyt wesoła kompromitacja. Kompromitują się ludzie, którzy chcą reprezentować urzędy - przyjazne przecież w założeniu obecnego ustroju. Zawstydzają nas swym brakiem wiedzy (a szczególnie prawnej), bądź jakże dziwnym nie rozumieniem słów, których na co dzień używamy. Stajemy wtedy bezradni, nie wobec potęgi Urzędu, ale wobec czystej nieskalanej niewiedzy. Brak jasności co dane słowo znaczy pozwala na dowolną interpretację i wymuszanie sytuacji powiedzmy ..dziwnych. No ale po co ta cała teoria?

- Koniec wieńczy dzieło !!!!
Dziś rano deszcz, a więc jak w piosence dawnej - listonosz przyszedł - list przyniósł. A pismo to krótkie i treściwe. (zobacz) Zawiera jednoznaczną interpretację uchwały Rady Warszawy, jakie opłaty targowe należy pobierać od tych co mają umowy na dzierżawę terenu. A ja mam i to ważną do końca października. I wszystko nagle stało się jasne i oczywiste - dlatego też od 2 dni inkasenci żądali opłat za stoisko z książkami - w wysokości 5 zł za m². Jak wynika z ich relacji dyrekcja była niezadowolona wielce, prawie się gotuje. Dość to osobliwe, więc po co komentować. Przecież to tylko jedna agenda urzędu miasta stołecznego. Gdyby tak wszystkie biura podchodziły emocjonalnie... do miłych przecież petentów, może trzeba by tych namolnych jakoś zasiekami i w karby..

Bój o pozostawienie książek na Zapiecku trwał od 6 sierpnia. Ile straconych nerwów, kilka nocy nieprzespanych, pism, zawracania głowy wielu ludziom na różnych szczeblach, prasa i wstyd, i żal. O odwołanych zakupach, wstrzymywanych transakcjach wobec niepewności jutra co mam wspominać? I tak nikt nie powie - przepraszam.
Poszuka się innej drogi zapewne, aby miejsce pod Galerią "Zapiecek" zaoferować komuś w innym terminie.

Powiem ja zatem - DZIĘKUJĘ. A dziękuję tym wszystkim miły klientom, którzy wspierali mnie, a jak się okazało nawet bardzo skutecznie w postaci krytyki prasowej. Wiele osób przeczytało otrzymywane przeze mnie pisma dzięki internetowi i wielu poruszył felieton Pana Żulińskiego w Aneksie. Przyjaciele nie zawiedli, książki jeszcze trochę będą przed zimową zawieruchą. Życzmy sobie zatem jeszcze tej pięknej polskiej jesieni choć trochę.

Jesień idzie przez Zapiecek, liście niesie z Podwala. Kurteczki, bluzeczki i sweterki, a choć słoneczko przygrzeje w południe to już nieco chłodniej. Atmosfera też chłodniejsza jakby, inkasenci coraz rzadziej się pokazują, rzucając znanym pytaniem i sami sobie odpowiadając odchodzą. Zupełnie jak ten Bronek z harmonijką, co gra i pędzi naprzód z wyciągniętą ręką. Wczoraj luz i spokój koniec akcji wszelkich - straż śpi snem jesiennym, już wszystko wróciło do normy. Tylko ten szał kontroli ulicznej od 15 sierpnia pewnie spowodował szef jakiś, co wrócił z urlopu za wcześnie. Najbardziej wesołym akcentem tego lata było wywożenie popcornu i waty cukrowej. 4 samochody stosownie do wagi problemu. Potem prawie przepraszali, bez opłat mandatów itp., ot takie gierki uliczne. Dość piękne zdanie jednego ze stróżów miejskich, musze odnotować... - Przy handlu obwoźnym watę powinno się sprzedawać jadąc wózkiem (!). Wyobraźmy sobie te płynne ruchy rąk i nóg sprzedawcy. I kto tu jest cyrkowiec?

W piątkowej "Trybunie" a właściwie jego kulturalnym dodatku "ANEKS" - ukazał się felieton Pana Leszka Żulińskiego p.t. "Zapiecek i zadupie". Pan Leszek opisuje "...jak władza lokalna, malutka, tycia-tycia psuje w Warszawie kulturę". Dotyczy ten cytat oczywiście zamiaru likwidacji mojego stoiska z książkami, metodą znana i sprawdzoną czyli zastosowaniem opłat "nie do przełknięcia". Pana Leszka nie znam niestety, choć podobno kiedyś cos nieopatrznie u mnie nabył. Serdecznie dziękuję. Może ten kamyczek w ogródku miejskim pozwoli na czytanie prawa ze zrozumieniem - od konstytucji poczynając. Wszystkie podchody i nieformalne działania wokół, zmuszają nas do czytania różnych przepisów i okazuje się , ze życie sobie przepisy sobie, a liczą się tylko te co najniższy szczebel administracji wyprodukował. Tak więc ubiegając się kiedyś o kolejne zezwolenie na sprzedaż książek - dopisałem w podaniu pocztówki - reprodukcje obrazów o tematyce staromiejskiej. Niestety dostałem ustna odmowę, bo inni juz sprzedają, a to że poczta mało kiedy czynna (soboty i niedziele) w centrum ruchu turystycznego to nie ważne. Na razie wypada mi czekać na reakcję władz miasta, choć jesień i wiatry z północy same ten problem rozwiążą. A w przyszłym roku w nowym segregatorku nie będzie już miejsca na stare papiery.

W ramach ukojenia nerwów i zmiany atmosfery pojechałem na dwa dni do Poznania. Zaprosił mnie mój przyjaciel z dzieciństwa jeszcze, co to razem z niejednej piaskownicy jedliśmy. Towarzyszyłem mu, kiedy musiał w swoim urzędzie dzielnicowym dokonać nowego wpisu w dokument, który nazywa się potocznie zaświadczeniem o działalności gospodarczej. Pani spojrzała na kilkanaście symboli (teraz tak oznacza się każde handlowo-przedsiębiorcze działanie), poprosiła o wpłacenie 50 zł i zaprosiła po odbiór ...za godzinę!!! Przeżyłem szok drugi, gdy okazało się ze dowód wpłaty do banku źle był wypełniony.. - ta sama miła Pani - poprosiła o kartę bankomatową, wczytała do maszynki, postukała i ..zapłacone. Ha, ha - okazuje się, że to prawda - w Poznaniu można w jeden dzień firmę złożyć. W Warszawie nie do pomyślenia. W moim urzędzie - ta sama czynność wpisu, (bardzo uprzejmie oczywiście) trwa ok. 2 tygodni. Kiedyś naiwnie chciałem podatek zapłacić kartą z banku w stosownym urzędzie i dowiedziałem się, że na terenie urzędu ...bankomatów nie ma. Tak więc nie dziwmy się - po  prostu stolica. Tu się rządzi i włada, tam pracuje. Podoba mi się dzielnica "Ogrody" w tym Poznaniu, podobno prestiżowa jak pisze "Wprost", a ja tam lubię bywać od czasów gdy jeszcze mały osiołek chodził po jeżyckim cmentarzu, a ja w białych podkolanówkach pokonywałem jakieś hałdy żwiru, ku uciesze mamusi.  Teraz sam robię za osiołka, a białych podkolanówek nadal nie cierpię.
 

Wojna trwa. Urząd kontra książki. Jakże zgodna jest opinia kolegów kupców, dziwnie jednym głosem twierdzą, że jestem do odstrzelenia, a najłatwiej kogoś wykończyć żądając nierealnych opłat. Tak więc koniec bliski - do końca września według umowy (o dzierżawę terenu) mam pracować codziennie, w październiku soboty i niedziele. Jeśli Pan burmistrz czy Zastępca Prezydenta Miasta nic nie poradzą - będzie za rok jak znalazł miejsce na nowy knajpiany ogródek. Może jesienią będzie grzane piwko zamiast literatury, wiadomo dochód lepszy i łatwiej się wdzięcznie ktoś podzieli. Żeby było weselej kilku kolegów z kupieckiego stowarzyszenia dokładnie informowało mnie "życzliwie", która to knajpa o moje miejsce się ubiega. Inna plotka głosi, że miejsce na Starówce kosztuje ok. 5.000 zł. Tylko kto bierze? Trzeba zapytać pewnego detektywa angielskiego, kto ma w tym interes. No, jakaś jednostka jestem, aspołeczna całkiem. Ani wdzięczności nie umiem okazać właściwie, ani nie czytam przepisów wnikliwie. Jakoś zawsze pozostaje mi niesmak wątpliwości.., co do jedynie słusznej stawki i dowolnej interpretacji, która teraz właśnie znalazła się jak na zamówienie. A dlaczego nie w lipcu albo czerwcu pozostanie słodka tajemnicą Zarządu Terenów przydrożnych.

Porzućmy smutki, życie nie kończy się na Zapiecku, czasem zaczyna nowe i niespodziewane. Zawsze będę miał sentyment do tego miejsca i zapieckowych stron nie zamknę, a o naszej Starówce jeszcze napiszę nieraz. Już dziś Galeria "Zapiecek" zamówiła mnie z aparatem na kolejne dwa wernisaże - najbliższy w poniedziałek.

Dnia 1 września roku pamiętnego..... Nie, nie będę teraz śpiewał znanej piosenki, ale wczoraj właśnie znalazłem się całkiem niespodziewanie na spotkaniu nieco tajemniczym, co ciekawym z punktu widzenia ha ...może socjologicznego?  Koleś mój serdeczny, prosił pójdź może duże pieniądze Cię czekają? Ale ja nie jestem od dużych pieniędzy, mam nadzieję, że i  od małych kłopotów tylko. Spotkanie zorganizowała firma, kontynuatorka słynnej finansowej choinki BTC - czyli FMG. Chodzi o indywidualne konta emerytalne. 
1 września zatem, w języku niemieckim zaczęto do mnie przemawiać, ustami jednego Austriaka co za mulata robi - taki opalony. Jeden Austriak, nie wymawiając, też w 1939 defiladę odbierał, ale to analogia tylko przypadkowa, z datą związana, na szczęście. W każdym razie tańczył ten mój współczesny żwawo, czyli typowy pokaz języka ciała, biel zęba i tłumaczka co już tekst miała w małym paluszku. Potem jeszcze dwóch dyrektorów olśniewało i zachwycało jakie to pieniądze ogromne można zarobić.  Sala "warszawska" w Pałacu Kultury wypełniona prawie dokładnie - 15 rzędów po 30 miejsc. Zapowiadano, że na kolejne spotkania można się nie dopchać. Ja w każdym razie zwalniam miejsce - a ze z lekka nadwagą, to dwie szczupłe dziewczyny się zmieszczą. Na starcie chętny wchodzi za 500 zł, potem werbuje 4 osoby - może więcej, one tez po 500, potem oni werbują następnych i tak do wyczerpania populacji kandydującej do przyszłych apanaży emerytalnych. Tylko nic nie mówiono jaka to będzie emerytura, ale jak dopaść tych pieniędzy, co przez najbliższe miesiące będą do podziału. Jestem mało przekonywujący i zadaję za dużo pytań wnikliwych. Nie nadaję się zatem, a innym polecam lekturę teczki, która nabyć można za 3 zł 50 gr. Wchodzisz w ten interes, o nic nie pytasz, za wszystko odpowiadasz, a firma co Cię tak uszczęśliwi niebanalną prowizją zastrzega sobie.. Nie dla mnie marketing finansowy, ani przekonywanie nachalne z uśmiechem solarium podmiejskiego. Szmira i tyle. Na co dzień widzę, jak na Starówce chłopczyna z pastą do zębów męczy się wielce. Jak czytam GROUP, International s.a. i takie tam - wychodzę do bufetu, karta menu z musztardą po obiedzie - bardziej mnie porusza. Ale naród wierzy, ufa i stadny jest. Marketing jak wiele innych zjawisk mili - też nie zwalnia od myślenia. Tylko nie zawsze myślę - ile wyszarpię kasy.

Dziś urodziny 90-te Pani Stefanii Grodzieńskiej - na tą okoliczność z zaskoczenia o dwa słowa i życzenia dla dostojnej Jubilatki - poprosiła mnie telewizja regionalna czyli trójka. I było w kurierze kilka sekund ulotnej sławy, ale w jakże miłym celu. Pani Stefanii humor ironiczny nieco posiada, wielce mi on odpowiadał zawsze. W jej słowie pisanym, mówionym czy śpiewanym i tańczonym. Więc - dość smutków i urzędowych bredzeń - niech żyje dobry nastrój, humor i uśmiech - w każdej jesieni jakże potrzebny.  A w jesieni życia - niezbędny.