lipiec 2006

  dziennikczylinocnik                   

22 lipca
2006
sobota

Wieczorne emocje sejmowe oglądam niechętnie. Jak tu zmienić ordynację, żeby zniechęcić wyborcę - no to pewnie się uda. Większość nie pójdzie, wygrają Ci co na liście. Już kiedyś to przerabialiśmy. A jeszcze naiwni wierzą, ze wybory samorządowe zapewnią .. itp.. itd..
Lepiej wybrać się jednak na pierogi z jagodami. Bo właśnie zaczyna się wysyp. I jak jaka Pani robi to ja i owszem, bo lubię okropnie. Ale czy zaprosi? Już raz odmówiłem i potem tylko żal. Czy tylko pierogów?

11 lipca
2006
wtorek

Wieści, że zaniechałem jakiejkolwiek działalności są jak zwykle przesadzone. Istnieją pewne ograniczenia w postaci wysokich temperatur, pięknych pań i ewentualnego lenistwa z obu podanych wcześniej przyczyn. Książki sprzedają się nadal, mimo upałów przeokropnych. Turyści wytrwale penetrują nieczynne od rana kawiarnie, albo szukają znaczków w niedzielę. Czyli poza tym, że gorączka do 37 stopni - wszystko w normie. Nie piszę za często, bo i tak żaden kronikarz współczesności, nie nadąży za biegiem wydarzeń. Podobno w ciągu ostatnich miesięcy już czwarty minister finansów następuje. No i czemu się dziwić, jak państwo ma takie potrzeby, to kadr nastarczyć nie można. W końcu jeden i tak się nigdy w tych podatkach nie zorientuje, jak je uprościć, żeby dziury budżetowej nie było. Deficyt rośnie, ale u mnie też, bo im więcej na koncie, to co chwilę jakaś Pani podaje mi nowe rachunki do płacenia. Czasem myślę, że coś płace za kogoś innego, bo co taryfy niższe, to opłaty wyższe.
Technika rośnie nie tylko w rachunkach - telefon miałem ładny nowoczesny i każdy pytał - Piłeś coś? Bo głos jakby bełkotliwy i mowa jakby nieco trunkowa z zanikającą chęcią do życia. To uroki pewnego modelu Motoroli, co taki przemyślny że czasem łapie inne źródło dźwięku, jak nasze własne. Dziecko najmłodsze ucieszyło się niezmiernie, bo telefon dostało prawie spadku, a ja kupiłem starą bo dwuletnia Nokię i już nikt mnie o wtórny alkoholizm nie podejrzewa. Wtórny bo piło się kiedyś u nas - na pohybel, potem ku czci, a teraz życie jakby ciekawsze, a i tak odurzające.
Dzwonił do mnie jeden z restauratorów, że już mundial się skończył i piwa po 5 zł już nie ma, a u mnie reklama wisi. Tak to czasem wracamy do rzeczywistości nie tylko bez medalu ale i z droższymi napojami. Co nas raczej rozgrzewa, niż chłodzi.
Jak już pracuję, to po 11 godzin dziennie, i nie tylko dlatego, że długo widno, ale klienci są albo rano, albo wieczorem. Powoli dzięki upałom powinniśmy przejść na system hiszpański. Rano handel i praca, potem sjesta, a pod wieczór znowu zapraszamy do kasy. Tylko ilu ludzi trzeba by do pilnowania, żeby można było się zdrzemnąć w czasie tej sjesty. Co kraj to obyczaj.
W zasadzie, gdyby tylko można było, siedział by człowiek na ławeczce, blisko fontanny, czekając jak przyjazny powiew drobnym deszczem nas pokropi. Wiem gdzie jest takie miejsce, ale nie zdradzę, bo wszyscy tam pojadą i mogę już nie znaleźć tej Pani co tak miło słuchała mojego deszczowo-słonecznego bajania.
Kulturalne damy słuchają, nawet jak Pan bredzi nieco, co czyni życie weselszym i głębszym niż tylko po napojach rozweselających (jednym głębszym). Dama pewna, której czar nóg, piersi powab i spojrzeń blask, lat temu parę w "onym" dzienniczku wspominaliśmy, najechana została przez rowerzystę znienacka, co okazało się zgubne dla badań jej oddechu. Jak pech to na całego. Inna dama, której powaby nie wzbudzały tyle emocji, za to więcej sensacji owsianej - skazana została za fałszowanie list wyborczych, co jak mniema, też było wypadkiem, jak najechanie przez rowerzystę. Przypadki chodzą po damach, bo jak się chce mieć słodkie życie to trzeba od rana do nocy ciężko pracować, a potem ...zmienią nam koncepcję podatkową wraz z nowym ministrem. I jak tu nie "odreagować"? Pić czy nie pić, oto jest pytanie. Ja dziś wiem że jest takie miasteczko na P. gdzie nawet zielona herbata odurza. A co oburza? - tylko niezmienna i tfu-rcza, i płodna nad miarę - głupota. W Indiach noszą plamki między brwiami, a u nas modne robią się dołeczki. Od pukania się w czoło.
Teraz mniej żartobliwie, za to też z uśmiechem pożegnanie... Zmarł w czerwcu jeszcze jeden z wybitnych aktorów, przyjaciel Zapiecka i książek - Igor Śmiałowski. Zawsze wesół, kiedy jeszcze mógł przychodził na spacery po Starówce. Kupował swoje wspomnienia i anegdoty teatralne, żeby rozdawać przyjaciołom. Już nie usłyszę tego wspaniałego głosu. Ważne żeby w czyjeś pamięci zostać, a nie tylko w kronice sądowo-wypadkowej, albo w jakiej sejmowej.