luty 2006

  dziennikczylinocnik                   

23 lutego
(pisane)
czwartek

Dziś dzień walki z depresją. Jestem więc pod presją świątecznego pisania. Jak nie o radości kochania, to o depresji. No i jak nie popaść w depresję skoro najwięksi odwołują swoje orędzia, a ja swojego nie mogę, bo zakochanym nie można nic zabierać, wszak i tak nadziei na świetlaną przyszłość mają oni niewiele. Nie pocieszam nikogo, jadę na Żuławy badać czy jakieś ptaszysko tam nie zawlekło grypy. Kichające kruki, smarkate bociany czy kormorany, rozgorączkowane lotne i nielotne, czekają na szczepionkę. U Szwedów grypa jest; sztuk jeden, na Słowacji sztuk dwie, w Niemczech chyba 5, a u nas nic.. Albo rasa taka odporna, albo badania takie że nie wykryją i spokój. Jak nie żre nikt na surowo, ani nie wgryza się, biegając na czworakach, w kaczy kuper, to nic mu nie grozi. Jadamy na ogół pieczone, gotowane, smażone, duszone albo w potrawce, więc nic nam nie grozi. Odpowiednia temperatura zabija wirusa, a że jesteśmy rozgorączkowani nieco i temperatura rośnie - (no jasne że będzie do rymu) - kiedy ma się ku wiośnie, to i zajączkom - marchewka urośnie. Więc tradycyjny optymizm tej strony nie da nam się ani w..kurzyć, ani szaro.. gęsić.
Depresja rynku prasowego miała się objawić upadkiem "Nowego Dnia" czyli takiego małego odprysku Wyborczej. Faktycznie kupowany był najbardziej ten dziennik, którego tytułu nie mogłem zapamiętać we czwartki, a to dla dodatku telewizyjnego, który ciekawiej był robiony jak tradycyjny piątkowy do Agorowej Gazety. Ni pies, ni wydra. Niby lekka sensacja, niby jakieś plotki, a w sumie jak u mnie, lekko i przyjemnie .. nie przerywając snu. Więc się nie sprawdziło. No to trzeba było pytać mnie, albo Pana Czesia co ogródków pilnuje, bo my swoje wiemy.
W bramie przez którą często przechodzę spotykam grupkę panów posiwiałych już, nieco - jak nie lekkim śnieżkiem, to łupieżem zadawnionym. Stoją w skupieniu z dłońmi rozłożonymi wpatrując się w nie pilnie. Z daleka można by przypuszczać, że to jaki rytuał modlitewny, ale tam każdy w swoje dłonie, a nie cudze spogląda. Okazało się że jeden trzyma kasę, a pozostali w nabożnym skupieniu pochylają się nad użebranym utargiem odgarniając te srebrne grosze, od tych miedzianych. Ot mężnie zwalczają depresję nadzieją - że może starczy. Jeden tylko podał się siadając na nieco mokrym podłożu w oczekiwaniu na wiosenny przelot ptasiego klucza.
Tak się rozgadałem o ptakach i ptaszkach i zaraz uśmiech wspomnienia.. Kiedyś mama do chłopca mówiła, wychodząc z łazienki dyskretnie - ptaszka też umyj. Papużkę mieliśmy, Maciek miała/miał na imię, nie przetrzymał. Ludzie tak wrażliwi, że jak coś im się kojarzy to zaraz mają za złe. A odrobina higieny, nie zaszkodzi. Inaczej jak wiemy, w słowiańszczyźnie szeroko pojętej, jest ze świeżym powietrzem, wszak od smrodu nikt nie umarł, a od świeżego powietrza całe sotnie..
Idę sobie Świętojańską, bo jak nie stoję i nie sprzedaję to choć przejdę się czasem, a tu dziewczyna w bluzeczce różowej (no, w rozpięciu płaszczyka widać!) woła do mnie; - o, o, o ptaszek panu... na czapkę. Szczęście ponoć, idę więc do znajomych Pań, u jubilera, bo tam się oczyścić można, a te wołają znowu;  o ptaszek panu .. Chyba się pójdę zaszczepić. Ale jak co chwilę o tych ptakach w telewizorze, rano, w południe i wieczorem to juz mi się drób przejadł i całkiem mnie zestresował. Czy to nowa depresja jaka? Podobno wiejska kura najlepsza i jajko jak nie ob..tentegowane, to nieważne, bo z linii produkcyjnej. Pewnie dlatego zwykłe jajko z fermy to 20 groszy kosztuje, a takie życiem znaczone 60-70.
Tematy dziś przyziemne gdzie kury i kaczki chadzają, ale i w prasie stołecznej o Starówce piszą tylko w kontekście tego, że jak sezon przyjdzie to nie ma gdzie pójść za żadna potrzebą. Urząd na Jezuickiej jeden i tam chodzi ten tylko co ma wyraźną potrzebę życiową. W pozostałych potrzebach reszta lata i nogami przebiera. Stary to do knajpy wejdzie, a jeszcze i co wypić na ubytek płynów może, ale dziecko? Co dziecko winne że się piwkiem opije, czasem winkiem zakąsi. Bramy porobili ozdobne, potem pozamykali i do śmietnika bez domofonu nikt się nie dostanie. Więc są dwa przybytki, jeden na Placu Zamkowym i jeden na Krzywym Kole. A był lata całe i na Piekarskiej, a teraz od 6 czy 7 lat stoi ruiną ponad 100 metrów zamkniętą na cztery spusty. No i władza się zastanawia.. Ponad 100 metrów kwadratowych do siusiania, prysznicowania i zadumy narodowej. Pytają się, co za ptak jaki, bo nie orzeł tym zarządza.
Emigracja nawet ptaszkom nic nie daje, bo i tak do gniazda ciągnie z powrotem, wiec może by tak je czasem oczyścić. Depresja też nam nie grozi bo ona zależy tylko na jaką średnią krajową się kto łapie. Jak na ta średnią do obliczenia składki ZUS to może mieć depresję. Ten co od dołka do dołka, to depresji mieć nie może bo nie ma czasu, musi szukać czy jaki grosz gdzie nie leży choćby na ten kieliszek chleba i odrobinę ..depresji.

Całkiem odbiegając od depresji wspinamy się na wyżyny bocianiej troski i odnotowujemy tu uroczyście, że dziecko całkiem świeże i nowe, i śliczne, i wesołe narodziło się w rodzinie i ma na imię Marysia. Córka najstarsza patrzyła w niebo uważnie, a nie w kapustę jak chcą niektórzy matołkowi wyznawcy,.. i dziecina miesiąc już ma. Więc jak idzie nowe nawet małe i różowe, to o jakiej depresji tu mowa. Jak będzie święto albo jaka rocznica znowu - nie budzić - ni cholery - no chyba że 69 - ta, ale ...jeszcze brak mi nieco do tej perfekcyjnej daty. Na zakończenie radosny okrzyk: mniej jaj, więcej bocianów.

14 lutego
2006
wtorek

Kochane dziewczyny, Damy nasze kochane  - życzę Wam, po odrobinie; serdecznych wzruszeń, ciepłych słów, miłych prezentów, a WIELE: serca, oddania, przywiązania, wrażliwości i ...umiejętności wsłuchiwania się w czułego serca bicie - z JEGO strony. Panom życzę, żeby ich uczucia były dostrzeżone, bo czy samo ciągniecie za warkocz wystarcza? Życzę żeby były spełnione, te miłosne marzenia, bo życie w nieśmiałości frustracji wiele dostarcza. I żeby było bujne, jak ta trawa na wiosnę - stosownie do możliwości pasących się.
Od uczuć do konsumpcji - blisko,  stąd... - wiele imprez, spotkań, potraw, świec, napojów i tysiące serduszek (więc niech i sprzedawcy czy restauratorzy też trochę zarobią, że o kwiaciarzach nie wspomnę). O miłosnym szale uniesień nie będziemy wspominać szeroko, oddając się jak przystało na wiek, frywolnym żartom, lubieżnym marzeniom i ..planom niecnym, a sprośnym. Stan podwyższonego ciśnienia, przy odpowiednim stanie wilgotności - nawet o tej porze roku, zapewni nam obojgu - odpowiednią równowagę organizmu. Co jak pisze dzisiejsza gazeta; likwiduje napięcia, drażliwość, wycisza, daje radość, energię, ułatwia akceptację siebie i otoczenia, pogłębia związek, a jednocześnie wzmacnia psychicznie. Żebyśmy tak wzmocnieni byli, wyciszeni po uniesieniach, zakochani po wyjściu nad ranem (jeśli zostać nie można).
Jak na orędzie przystało - stanowczo oświadczam że obie strony są niewinne i kochają się bardzo, a drobne nieporozumienia, pozwalają tylko lepiej się poznać i pogłębiają uczucie.
Otrzymałem właśnie wątpliwie - romantyczny list od damy, której wylicza pewien urząd tzw., kapitał początkowy (pewnie do tej lubieżnej emerytury). Sposób obliczenia jest taki, że 475 zł mnoży się przez 209 miesięcy (średnie dalsze trwanie życia), co daje ponad 99 tyś zł. Z podzielenia 209 miesięcy przez 12 wychodzi mi, że za 17 lat skończą się jej romantyzmy wszelkie z reumatyzmem stawowym na czele. Szanowna Pani - Ja w to nie wierzę, bo w każdym wieku kochać się można, a nie tylko liczyć na jakieś statystyczne dyrdymały.
Orędzie ma być krótkie i ma uspokajać, zatem podajmy sobie rączki, nóżki też można, póki zimne (najlepsze z chrzanem), obejmijmy się radośnie, bo zawsze to pewniejsze niż świeżo objęta posada ministra. Oświadczam, że nie podejmę żadnych działań zdecydowanych, będę łagodny jak baranek, a raczej baran stary. Taki co się da pogłaskać, choć runo powinien mieć złote już nie na czole, a w banku. Jedynym rozwiązaniem obecnej sytuacji jest stabilizacja - oczywiście horyzontalna. CMOOOK.

3 lutego
2006
piątek

Przyszedł luty w mróz obuty, będzie znów - 20⁰ i niech ten chłód skronie posiwiałe nieco - natchnie czymś może nie tak wzniosłym, a praktycznym i dobrym dla ludzi, dla tych co kochają ptaki po prostu.