dziennikczylinocnik

Napisał do mnie dość długi list czytelnik tego dziennika z Katowic.
Wszystko poszło o Hary Pottera. Wspomniałem o przeboju czytelniczym dla dzieci i ...spotkałem się z ostrzeżeniem, że książki Pani Rowling propagują New Age, odciągają od prawdziwych wartości chrześcijańskich itp. itd. Tu kilka cytatów: najpierw list czytelniczki czyli cytat w cytacie (nie wiem z jakiej gazety ale z Białegostoku, Pani Struzińskiej: Bardzo proszę o ostrzeżenie rodziców przed tą serią okultystycznych książek. ...". Przestrzegamy przed kupowaniem książek serii Harry'ego Pottera, który przede wszystkim "zrobiłby w balona" nabywców, a nade wszystko - zaszczepiłby u ich pociech pogańskie myślenie magiczne”.    
Sam autor listu stwierdza m.in.: „Czytelnik, szczególnie młody, wyciągając narzucające się wprost wnioski, stwierdzi, że w otaczającym go świecie Mugolami (nomen omen głupolami) są m.in. tacy ludzie, jak ateiści, agnostycy, pragmatycy, technokraci, konformiści i... chrześcijanie (oczywiście, przede wszystkim katolicy).”     
 I cóż mam odpowiedzieć? – odpowiem tak: Gdy moja córeczka będzie już dorosła, da swojemu dziecku książkę, pewnie taką jaką sama czytała będąc małą dziewczynką. Będzie pamiętać, że były tam wesołe przygody i wszystko dobrze się skończyło. Nie będzie pamiętać o New Age czy pragmatycznym agnostycyźmie, w dodatku w związku z dziecinną lekturą. Czy młodociani czytelnicy horrorów to przyszli sataniści,  (nie po prostu lubią być trochę straszeni), czy miłośnik Brantoma („Żywoty pań swawolnych”) lub Rabelaisa to rozpustnik i gwałciciel - też nie.  Ojciec Pirożyński do dziś bawi nas swoją naiwną cenzurą książek zakazanych czyli „na indeksie”. Nie będę szedł w jego ślady, dziecko rozwija się dokonując wyborów, a moja nachalna ingerencja czy ewentualne zakazy spowodują reakcję odwrotną – ciekawość co tam jest? - skoro to takie niedobre. Nikt nie cenzurował moich książek, a przeczytałem ich dość dużo i tak jak moja córka lubiłem niesamowite opowieści, wesołe przygody itp. - wszystko przecież w swoim czasie podlega własnej auto-cenzurze. To właśnie kształtuje naszą osobowość, stosunek do świata i ludzi. Naiwne młode sądy weryfikuje życie, szkoła, uczelnia. Nikt nie ma monopolu na wiedzę absolutną, a wszelkie szufladkowanie zwalnia tylko od myślenia. Człowiek to złożona istota i ciągle coś kombinuje – dajmy mu szansę rozwoju, pokażmy piękno wiedzy, uczuć, a Boga sam znajdzie - bo jest w nim. 
Na zakończenie Pan Stanisław  pisze: Proszę powrócić do tych pytań gdy Pana córeczka będzie już dorosła, zwłaszcza gdy nie jesteście przedstawicielami cywilizacji łacińskiej.
Nie wiem jakiej cywilizacji jestem przedstawicielem (jesteśmy - O rodzino ma!), i w jakim aspekcie. Pozaziemska odpada, łaciny nie znam, na przedmurze chrześcijaństwa nie nadaję się. Pytanie delikatne i subtelne może sugerować, że może jestem „starszym bratem w wierze” . Otóż jako typowy kundel  polskojęzyczny, pochodzenie swe mogę wywodzić – tylko po co? Byli o moim nazwisku wśród szlachty klamkowej ponoć i przechszty jakoweś wśród pejsatych handlarzy Podola. Babcia do śmierci wspominała swój pierwszy bal dla panien na dworze cesarza Franciszka Józefa, za to wujaszek mojej mamy za nic nie chciał wspominać swojej służby w Wermachcie jako poddany pruski. Amen.
Nie muszę się określać, nie muszę nikomu wskazywać jego drogi, hoduję zmarszczki od śmiechu, uczę się bawiąc i czasem mam ochotę podskoczyć jak moja Martusia na jednej nodze parę razy czego i Pani, i Panu życzę.

Dziś dzień pełen wrażeń, choć pogoda fatalna, zamieć, deszcz ze śniegiem, wichura i słońce na przemian. Rano wycieczka na południe, odwiedziłem dawno zaprzyjaźnionego antykwariusza o którym słów parę - piętro niżej. O książkach nie musimy rozmawiać, wystarczy spojrzeć na półki i zwrócić uwagę na stan oryginału dawnego, tak piękny, że aż o współczesny reprint podejrzewać go można. No i szaleństwo absolutne - przepiękne pocztówki dawnej Warszawy, cudowne Staromiejskie, takie, których nie widziałem w dziesiątkach przejrzanych albumów. No i takiego mi ten Andrzejek zabił klina, że kusić Go nie przestanę, aby zgodził się na indywidualną wystawę w zapieckowej naszej galerii. Ma naprawdę piękny zbiór i o ile pertraktacje się powiodą to wszyscy moi mili goście będą mogli podziwiać to co ja dziś rano. Panie Konstantynowicz nie denerwuj Pan biednego wklejacza staromiejskich obrazków, bo co zapytałem o jakąś historię, kamieniczki, czy pomniki, na biurko wyjeżdżały albumy z odpowiednimi widokami z różnych bliżej mi nieznanych okresów. Ciekawą dyskusję mieliśmy o pięknie kiczu, bez sięgania do Banacha, który ciekawe dziełko na ten temat popełnił, a  w oparciu o przykłady wspaniałych dziewic żegnających ułanów, dziewoi i heter i innych przedstawicielek płci nadobnej w różnych ujęciach cudownego świata pocztówki dawnej. Motylki, żabki, serduszka, łabądki i wszelkie atrybuty wzniosłych uczuć przy których dzisiejsze "ozdupki " walentynkowe straszą i skrzeczą. No i cudowny świat zaginiony, stroje ludowe, obyczaje, tańce ludu polskiego, górale, huculi no i... Stryjeńska. Tak można godzinami, ale może coś z tego wkrótce pokażę.

Dziś dzień czytelniczy  i to sieciowo. Uczestniczyłem dosyć aktywnie w wydaniu wspomnień Borysa Tylewicza najstarszego wiekiem, nie duchem znanego mi internauty, a tu dziś czytam na przyjaznych mi PLOTACH w Calgary, zarys następnej pozycji wspomnieniowej pod tyt. "Dwie ojczyzny". Jak powstaje z okruchów pamięci pasjonujące wspomnienie trudno uwierzyć, ale i lekcja obyczaju żydowskiego i historii współczesnej za jednym zamachem. Warto zajrzeć http://www.ploty.com/Borys/index.htm .
Mój inny sympatyczny  korespondent z Francji (jeden z najsłynniejszych fotoreporterów na najnowszej emigracji) poza sympatycznymi uwagami, przesłał mi próbę prozy swojej żony, której utwory tłumaczono na 25 języków. Jestem pod wrażeniem opowiadania pt. "Heloiza". O absurdalnej i porażającej wręcz samotności człowieka, kobiety, jej męża i  w końcu personifikacji tych strasznych tłumionych uczuć, tłumionej miłości w postaci tytułowej Heloizy - oślicy, która zamarza stojąc, aby martwa już topić się pod wpływem łez człowieka, który odkrył swoje człowieczeństwo w  beznadziejnej rozpaczy - po stracie żony. Straszne i piękne. To tylko 6 stron, a opowiadać można godzinę o wrażeniach, no i język który przypomina mi początek "Colasa Breugnona" Rollanda. Jeśli jest to gdzieś w sieci natychmiast podam adres.

Idąc na spacer z córką w sobotę do parku wstąpiliśmy po chruścik czyli faworki, choć do tłustego czwartku jeszcze dni parę, przy okazji gazeta jakaś darmowa, więc czytamy potem na ławce. Umarł Michał Rusinek. Jedna z najlepszych książek mojego dzieciństwa, to trylogia o korsarzu Janie Martenie, potem o Krzysztofie Arciszewskim ("Muszkieter z Itamariki"). Urodził się w 1904, jeszcze trochę i byłby wspaniały jubileusz. Poznałem Go 17-18 lat temu. Zaprosił mnie na oglądanie biblioteki, chcąc nieco przerzedzić księgozbiór. Pokazał mi wtedy przy kawie i kieliszku koniaku - książkę starą i zniszczoną, która okazała się pierwowzorem jego opowieści o Arciszewskim. O sprzedaży tej pozycji nie było mowy, ale jakąś pisarską tajemnicę poznałem. Na właściwe zakupy umówiliśmy się dopiero za kilka dni, w jego małym domku przy Wiktorskiej na Mokotowie. Znowu długie rozmowy i nawet nie pamiętam co wtedy uznał za zbędne w swojej wielkiej bibliotece.

Do wspomnień nastroił mnie też Andrzej Konstantynowicz (znalazł mnie w internecie), który niewiele po mnie (20-lat temu) otwierał chyba jako drugi w Warszawie - współczesny antykwariat prywatny. To były czasy - podatek płaciło się od zakupu, nikt nie wiedział jak nas księgować, nie było takich sklepów. Nie było też książek, wszystko z literatury światowej sprzedawało się błyskawicznie. Wznowień nie było, więc jakakolwiek ciekawa pozycja miała natychmiast nabywcę. Byli jeszcze hobbiści od "tygrysów", "Kapitana Żbika", kryminałów "z jamnikiem" i "z kluczykiem". Nowe książki sprzedawano prawie wyłącznie spod lady lub "spekulując" na bazarach. Tak to było w czasie stanu wojennego. Przeboje z tamtych lat to każda encyklopedia, "Poczet królów", "Encyklopedia pielęgniarek" itp. Najciekawsze opowieści snuli koledzy po wpadce - czasem nawet ich zamykano na 24 godziny za "spekulację", ale nigdy nie byli karani, litościwi sędziowie skwapliwie korzystali z paragrafu o nikłej szkodliwości społecznej. Kiedyś patrol milicyjny wpadł i do mnie do sklepu, dowódca patrolu szukał podziemnych druków (była to suteryna) nawet w starej kanapie co stała na zapleczu, pod poduchami foteli i gdzie tylko się dało. Niestety nic nie znaleźli. Chcieli spisywać niektóre pozycje (chyba podejrzane?) ale zniechęciło ich ostatecznie moje zaangażowanie w robienie tabel z imieniem i nazwiskiem autora, tytułem, rokiem wydania, gdzie i przez kogo wydane - dane prawie jak do katalogu aukcyjnego. W końcu zrezygnowali i poszli. W tamtych czasach i o piwo było trudno, więc jak gdzieś "rzucili" - kupowało się to na skrzynki i kartony. Kartony były lepsze bo czeskie.

Jeszcze jeden (przedostatni) wolny weekend i do pracy. A na razie i tak tkwię w tej naszej Starówce, chyba ugrzęzłem na dobre. Umówiłem się z miłą panią kustosz z Muzeum Literatury na spotkanie we wtorek, może jakieś ciekawe zdjęcia uda się pozyskać dla lepszej ilustracji tych na razie ubogich jeszcze opisów. O ciekawej ofercie opowiedział mi nieoceniony Pan Janek z Placu Zamkowego - znalazł firmę, która udostępnia wspaniałe (podobno) zdjęcia do wykorzystania w reklamie i czym kto chce, ale ceny oscylują w granicach 500 - 1.500 euro(!). Jak tak dalej pójdzie to sam obskoczę całą Starówkę i ciach, będą zdjęcia. No, a co znajomi pstrykacze?, też wpiszą się na te strony?, wystarczy opis i podziękowanie dla autora. A euro jeszcze nie widziałem.

Szukałem nieco na stronach poświęconych literaturze i zrobiłem pewien eksperyment. Ściągnąłem na swój dysk tekst całej Trylogii Sienkiewicza. A po spakowaniu zajęło mi to niecałe dwie dyskietki. Rany, Julek, co to się porobiło. Ale i tak czytanie w "bujanym" fotelu nie zastąpi żadnego komputera, książkę trzeba mieć na kolanach, dobrą herbatkę blisko i... odrobinę ciszy. Jednak dzięki internetowi, teraz naprawdę literatura trafi pod strzechy. Telefon można już założyć wszędzie, nawet konkurencja jakaś nieśmiała się pojawia, więc tylko modem i już. Odkryłem tyle wspaniałych stron, a ostatni przystanek trafił mi się przy poezji Andrzeja Bursy. Oczywiście miałem w rękach, rzuciłem czasem okiem, ale to wszystko tak powierzchownie, w biegu. Teraz ściągnąłem na dysk i powoli smakuję. Osobliwa tam "modlitwa dziękczynna z wymówką".

Nie uczyniłeś mnie ślepym
Dzięki Ci za to Panie

Nie uczyniłeś mnie garbatym
Dzięki Ci za to Panie

Nie uczyniłeś mnie dziecięciem alkoholika
Dzięki Ci za to Panie

Nie uczyniłeś mnie wodogłowcem
Dzięki Ci za to Panie

Nie uczyniłeś mnie jąkałą kuternogą karłem epileptykiem
hermafrodytą koniem mchem ani niczym z fauny i flory
Dzięki Ci za to Panie

Ale dlaczego uczyniłeś mnie Polakiem?

Aby być w zgodzie z chronologią w poezji sięgnijmy i do Kochanowskiego:
O chłopcu
Pan sobie kazał przywieść białogłowę,
Aby z nią mógł mieć tajemną rozmowe.
Czekawszy chłopca dobrze długą chwilę,
Tak zeby drugi uszedł był i milę,
Pojźrzy pod okno, a ci sobie radzi!
I rzecze z góry do onej czeladzi:
"Po diable, synku, folgujesz tej paniej:
Jam kazał przywieść, a ty jedziesz na niej".

Tak mamy zderzenie zupełnie odrębnych epok, ale czy każdy z tych tak odległych poetów nie bawi się z nami swoim filozoficzno-ironicznym spojrzeniem. Co mnie pociąga właśnie czasem w tych drukowanych literkach? Chyba to, że autor bawi się ze mną, za nos wodzi, ironizuje i uśmiecha się trochę przekornie nawet, ale nie traktuje mnie jak idiotę, gdzie oznaczono strzałką i odnośnikiem - ...kropkę nad i. Z drugiej strony eksperyment prozatorski, a i taki znalazłem w sieci, nabawia mnie gęsiej skórki, bo nawet bełkot nieco ładu mieć musi, że o uzasadnieniu nie wspomnę. Niedawno taki Pan "artystaaaaa" właśnie prosi o ocenę i prawie zmusza mnie do odpowiedzi. Zamykam to recenzją Słonimskiego z pewnego przedstawienia: "Pierwszy wyszedłem".  

Wczoraj minęły dwa miesiące od założenia licznika na pierwszej stronie "zapieckowej" i stuknęło ponad 1500 odwiedzin, no i nie można przestać w tych warunkach, tym bardziej, że mam wiernych kibiców i mam nadzieję krytyków. Od niedzieli ruszyłem więc z czymś strasznie dużym, ale będzie można śledzić na bieżąco postępy. Na razie koncepcja jest taka: przygotować się tematycznie i z planami poszczególnych ulic. Okazuje się, że nie budowano równo i np. po jednej stronie rynku jest 13 kamieniczek (strona Barssa), a po przeciwnej (strona Kołłątaja) tylko 10. Na Piwnej kościół św. Marcina przerywa ciąg kamieniczek, co nie przeszkadza, że znów po drugiej stroni też jest ich więcej. Każdy dom to cegiełka-przycisk, a więc każdy dom będzie miał w przyszłości swoją stronę albo ... więcej. Są takie, gdzie niewielu lokatorów i takie, gdzie kilka firm zabiega o klientów. Ma to być ciągle aktualna fotografia warszawskiego Starego Miasta. Żywa, ale z historycznym odniesieniem. Mało tego, każda została wielokrotnie obfotografowana, wiele uwieczniono na płótnie malarskim i co tylko będzie dobrze oddawać klimat tego miejsca musi być uwzględnione. Na razie moja koncepcja jakoś mi się podoba, zobaczymy co z tego wyjdzie. Wydaje mi się, że namówiłem już Pana Janka Skuriata z Placu Zamkowego do małej współpracy. Ma ogromną liczbę pięknych i własnych zdjęć Starówki, nigdzie nie publikowanych, sam opracował koncepcje wirtualnej Warszawy do zrobienia na CD, ale to już nie na dwóch ludzi. 
Namawiam do współpracy. Jeśli ktoś z miłych czytelników tego mojego stukania, ma jakiekolwiek zdjęcia ze Starego Miasta, to wdzięczny będę za każdą przesyłkę. Same mury bez ludzi, to nudne i smutne, a więc nawet rodzinka czy jakaś postać na tle... to jest to. Najważniejsze, aby te kamieniczki, pomniki i mury były dobrze widoczne. 

Następny powód do radości to taki, że od czwartku nie jestem już przewodniczącym rady nadzorczej w mojej spółdzielni mieszkaniowej. Uff, odetchnąłem z ulga - ile można mediować, namawiać do współpracy, spierać się i kłócić o takie bzdury czasem, że "hadko" słuchać - jeszcze trochę i bez aureoli nie mógłbym wychodzić z domu. Od czerwca 2000 r - 10 posiedzeń, 20 uchwał i po prawie 9 miesiącach rozwiązanie - nareszcie spokój - czyli wszystko zgodne z naturą.  Jako powód mojego odwołania podano, że za bardzo byłem stronnikiem zarządu. Tylko jakoś nikt nie zauważył, że czasem można lubić swoją pracę i  być dobrym gospodarzem. I że nie każdy prezes kraść musi - może to złe wspomnienia "działaczy" z niedawnej przeszłości. Nowa ustawa o spółdzielniach mieszkaniowych pozwala na wydzielanie się, tworzenie wspólnot i nowych spółdzielni, stąd też okazja do skoku na nowe stołki, można będzie jeszcze zaistnieć, porządzić i oczywiście załapać jakiś solidny dodatek do emerytury. Nie dziwota, gdy takie ruchy wykonują żądni - nawet spółdzielczej kariery - ludzie młodzi, ale tu akurat bój toczą 70-latkowie. Zdrowia życzę i energii na długie lata, tylko pomyśleć czasem o mieszkańcach też by się zdało, dla których eksperymenty różne, zbyt niebezpieczne być mogą. 

Szaleństwo Pokémon trwa. Jeśli ktoś nie ma dzieci w odpowiednim wieku 1-5 klasa - to żyje w nieświadomości. Świat fantazji to nie tylko absolutny bestseller "Harry Potter" ale również serial produkcji japońskiej, który 3 razy w tygodniu przykuwa wszystkie dzieciaki przed telewizorami o godz.15. Spacer, zakupy nic się nie liczy - biegiem do domu bo zaraz się zacznie.. Animacja taka sobie, rysunek nieskomplikowany, plastycznie - zdecydowanie nie w moim guście. Skąd to szaleństwo z wydawaniem dodatkowych pisemek, naklejek, gadżetów - pomyślmy chwilę. Każde dziecko, bohater filmu ma swojego Pokemona (stworka, sztuczną istotę??), którego trenują do walki, aby zostać mistrzem Pokemon. Taki stworek wygląda  jak mała kaczka,  jak robot, smok - no jest ich 151 i ciągle odkrywają nowe. Element kluczowy to walka z ogromem wybuchów, skoków - zespół R chce dorwać Pikaczu, ale mu się to nigdy nie udaje. Rozumiecie coś z tego?.. No już dalej nie mogę. Oto zadanie dla każdego taty - bądź ze swoim maleństwem i przeżywaj razem z nim. A przynajmniej nie krytykuj bo się nie znasz. Zawsze jest nadzieja, że nasi milusińscy zapamiętają - nie jak mu dać w łeb, ale - że trzeba mieć dobre serce (tylko gdzie było o tym sercu? Czy nie u Amicisa - już dawno nieco).

Wypowiedzi polityków są na ogół poważne i dostojne, ale na całe szczęście, potrafią jednym "zręcznym" zdaniem  rozbawić znudzonych słuchaczy. Marszałek Sejmu właśnie wypowiedział się publicznie, że jeszcze metrem nie jechał, ...(w kontekście utarczek sejmowych o pieniądze na rozbudowę metra i ...bez kontekstu przy podwyżce diet poselskich), a pewien duchowny  uznał, że książki Pani Rowling o Harrym Potterze są szkodliwe bo propagują czary, fantazje i takie tam .. właśnie. Och starsi Panowie miejcie trochę fantazji, przejedźcie się metrem i przeczytajcie to co dzieci tak lubią - może nie będziecie musieli tak daleko spoglądać ze swoich pomniczków. Podobają mi się niezmiernie wypowiedzi "platformersów" jak ostatnio nazwano w internecie Panów: Płażyńskiego, Tuska i Olechowskiego. Podobno już mają program dla partii, która nie będzie partią tylko platformą. Wzywają zatem do walki z partyjniactwem, ale w nowych ramach, a raczej na nowej platformie. Nazwa jak nazwa, mnie kojarzy się z taką co buja się na morzu, no więc "może nasze morze - co cię mamy wiernie strzec", strzeżmy się tego co pływa i buja. Ale pośmiać się trzeba, szczególnie wtedy gdy po jesiennych wyborach zobaczymy, kto się w tej "słusznej" walce załapał na zaufanie narodu. Ciekawscy na zjazdach i krzykacze na różnych walnych, nie przekładają  się na tych co idą z żoną w niedzielę wrzucić głos do urny. 
Tam można już samemu pomyśleć. O ile małżonka łaskawa.

Po kilku dniach otworzyłem swoją stronę i na liczniku już ponad 1400 odwiedzin, a tu zmian niewiele. Mam koncepcję na rozbudowę stron w formie historyczno-współczesnej wędrówki od Zapiecka po całej Starówce i chcę to robić tak, żeby żadna strona nie była "w trakcie..", za to z ciągłą możliwością uzupełnień. Co zacznę kombinować to wychodzi mi mały portal staromiejski (kościoły, pomniki, galerie, restauracje, antykwariaty, muzea  i.. szewc też być musi). Jak czytam w prasie komputerowej to na taki porządny portal trzeba ok. 1 miliona dolarów - nie mam niestety - wystarczy mi koncepcja z "Ziemi obiecanej" (ja nie mam nic, ty nie masz nic...) - ja, Pan Janek i jeszcze ktoś - i marzenie najgłówniejsze - aparat cyfrowy!!. Historię mam, w 1000 materiałów, współczesność to rozmowy i koniecznie zdjęcia. Jakoś to beeeeee.... Jak mawiał mąż, pani owcy.

Styczeń zakończony - miesiąc przymusowych wakacji, luty chyba niestety również. Tegoroczna jesienna zima nie nastraja do pracy na świeżym powietrzu, chociaż rok temu o tej samej porze świetnie się handlowało przy słonecznej pogodzie i mrozie ok. 5- 7 stopni. Niedzielne  spacery po Starówce, dobre i w zimie jeśli tylko aura sprzyja. Miałem kilka dni temu spotkanie z burmistrzem Starówki i bardzo go zainteresował projekt Starego Miasta w internecie - mam obiecany dostęp do zdjęć, które z ogromną pasją wykonuje Pani konserwator. Zdjęcia te dokumentują ogromną troskę o każdy fragment odłupanego muru, zacieku na ścianie .. często dzięki tym zdjęciom wiadomo, co wymaga rekonstrukcji, naprawy i odnowienia. Można tam też niestety zobaczyć jak rodzimi wandale niszczą pomniki naszej Starówki.

Ponarzekaliśmy na zimę i wandali to trzeba i na niektórych posłów. Niektórzy się śmieją, inni współczują, ale jak skomentować wypowiedź posła Dziewulskiego [w kontekście spotkania w restauracji sejmowej innego posła z panem Bagsikiem (Art-b + oscylator)]. Występując w obronie biesiadujących poseł D. stwierdził, że poseł jest jak prostytutka i spotykać się musi z każdym. "Zręcznie" wycofując się z tej wypowiedzi, stwierdził przed kamerą dziennika telewizyjnego że: "dał ciała" - zadziwia bogactwo słownictwa i erudycja, ale od zbierania tych "intelektualnych pereł" mamy przecież w końcu parodię dawnego dziennika TV, którą przygotowuje cyklicznie Jacek Fedorowicz. Czy trzeba mieć nadzieję, że w następnej kadencji wyborcy - nie dadzą ciała ? Ach, nareszcie dotarł do mnie związek tego logicznego poselskiego wywodu z najstarszym zawodem świata i stąd pewnie  to dawanie. Czy znów satyryk powie, że nie za darmo - po podwyżkach diet poselskich? Grupa posłów złożyła protest do Komisji Etyki, ta zwróciła uwagę ... i jest wesoło.