dziennikczylinocnik
Vorago rerum, Groch z kapustą,
A każdy pies z innej wsi,
                     Vox clamantis in deserto.      

    Piszę wiele listów, spieram się na piśmie, polemizuję, pytam i często sam sobie odpowiadam. Moje wrodzone lenistwo i niechęć do czynności monotonnych powodują otwarcie tej dziwnej, strony. Ideologia jest taka: zamiast pisać to samo do kilku osób można napisać to w jednym miejscu - wystarczy podać nazwę strony i już.
Tytuł tej dziwnej produkcji zapożyczyłem od XVIII wiecznego zakonnika Karola Żery, który pod analogicznym tytułem (granatowa czcionka) wydał zbiór anegdot, bajek, opowiadań.
Czasem stukam coś po nocy, czasem w dzień, a zwrot ostatni to "głos wołającego na puszczy"

Teksty, które powoli trącą swoją aktualność, ale szkoda je skasować.. czyli stary dziennik do powspominania i kto wie jeszcze do czego.  Na razie ósmy rok chyba..
2000 i wcześniej 

      data 

  dziennikczylinocnik  czasem ilustrowany             

29 czerwiec 2008

Narzekają i płaczą, jęczą i biadolą. Jak nie nadejdą deszcze nachalne, które zaraz coś podtopią, albo nie dopadnie nas susza okrutna - czyli jak nie ma jakiegoś nieszczęścia, to nie ma o czym pisać w prasie, a i wiadomości w okienku TVP też nudne. Sytuację ratuje szpieg wewnętrzny Pan Bolek, co go pichcą już lat kilkanaście ze skutkiem opłakanym. Doktoratów można parę zrobić i prac naukowych bez liku, na tym co skserowano z kopi maszynowej (bo kiedyś na maszynach takich z klawiszami pisano). Barwnik niebieski milicyjnej kalki już dano wyblakł, ale jak się naukowo postarać to pod gotowe wnioski zawsze się jakiś dowód znajdzie. A to dowód tożsamości zielony jeszcze z literami SJ (wiadomo sjonista) sam miałem taki, a to zeznanie woźnego, że widział jak wchodził, a nie widział jak wyszedł. Czyli poszlaka pewna. Nawet ślady wyrwanych papierów wskazują na to że, ..ktoś w swoją stronę coś ciągnął. Jak chłopaki w moim wieku pamiętają, to na cała wypitą służbową gorzałę, a w bardziej perwersyjnych środowiskach - wino, trzeba było mieć rachunki np. za paluszki słone, ciasteczka konferencyjne czy inne takie. A że po latach stosowania, tajemnica stała się powszechnie znana (czyli tzw. poliszynela), to te rachunki każdy chętnie by usunął. No i cała tajemnica papierów na Bolka, rozwikłana. Jakiś tam zespół przesłuchujący czy piszący o swoich śledczych osiągnięciach  musiał się napić, choćby dla odkażenia, bośmy naród z gruntu uczciwy i zawsze lepiej zalać robaka niż bawić się w politykę, choć i ta jak widać pijana.

I na Starówce narzekają i biadolą, że klientów mniej, że turyści jakby niechętnie i zza granicy (otwartej) mniej się pchają jak 2, 3 lata temu. Powodów jest kilka. Jeden wiadomo jaki - książek na Starówce nie ujrzysz prawie żadnych (ostatni antykwariat ledwo dycha), że o sympatycznym sprzedawcy z Zapiecka nie wspomnę. Powód drugi to taki, że już trzeci sezon mija (Starówka jest bardziej sezonowa jak Zakopane, bo od jesieni już tam się nie bywa), a wykopki warszawskie trwają w najlepsze. Zamknięte całe Krakowskie Przedmieście, choć w czerwcu mieli otworzyć i dojście jakie takie - jest, tylko od ulicy Długiej i Barbakanu czyli od tyłu niejako. Nie każdy taki zdolny, żeby autokar pod chińską ambasadą postawić i zwiedzać te kilka ulic na krzyż, tylko do Placu Zamkowego, bo dalej prace trwają. Będzie pięknie i jasno, bo zamiast chodników i jezdni, piękny jasny kamień się kładzie, co podobno tylko raz w Europie sprawdzono w jakimś małym miasteczku niemieckim. Nasza miejska władza kochana lubi brukowo eksperymentować więc jak kto kawę wyleje, albo piwo, a nie daj Boże, pies nogę podniesie, to będą takie mandaty że .. hej. W końcu kiedyś, jak już ta biel powszechnej warszawskiej szarości nabierze, ktoś krzyknie, że król nagi i niech siedzi na białym kamieniu skoro tak udanie go zamówił i kazał położyć.

Tak więc aby nie narzekać jak inni - zamiast wzniosłych treści obrazki sobie wklejam przez ostatnie miesiące. Pracę mam teraz taką, że jak chcę sobie poleżeć, to zawsze jakąś kanapę znajdę, a zamiast stać na rogu przemieszczam się chętnie po kraju całym i nie tylko. Próbowałem te swoje wojaże opisywać na stronach reklamowych noclegów w Polsce czyli www.123noclegi.info  ale i tam nie mogę nadążyć, bo ledwo skądś wrócę, poleżę sobie chwilkę, to znów mnie gdzieś niesie. Dziś niedziela, a ja pod jabłonią starą w klawisze komputerka podręcznego sobie stukam, a dzięki przerwie w podróżach to i do gazet paru udało mi się zajrzeć. Narzekają wszyscy zgodnie na wzrost cen paliw, a w takiej Brazylii, mniej piją a więcej zużywają. Chodzi o to że ichni samogon z trzciny cukrowej, nie każdemu podchodzi, za to prawie połowa pojazdów na nim swobodnie się porusza. W innym piśmie czytam list od pana skrupulatnego, który wylicza, że litr benzyny teraz i rok temu to nawet jakby nieco taniej, jeśli weźmiemy pod uwagę wzrost dochodów, jaki nam skrupulatnie GUS wylicza. Każdy coś sobie tam wystrajkował, tylko ja nie i kilkaset tysięcy innych co to na własny rachunek i bez marudnych, a sowicie opłacanych związków zawodowych.

Zamiast narzekać lepiej podpatrywać (panienki jak zawsze), ale czasem i życie sąsiadów, co wydają się za górami i lasami, a potem okazuje się że blisko całkiem. Po raz pierwszy w życiu noga moja stanęła choć na chwilę na Praskim bruku zabytkowym, co go wcale nową modą zmieniać nie trzeba. I choć z rodziny to moja babcia ostatnia przemierzała uliczki Praskie za cesarza Franciszka Józefa, czas nadszedł i na mnie. Tylko dwa dni w Pradze, a przy praskiej Starówce nasza warszawska jakby całkiem kieszonkowa. W Pradze budynki autentyczne, a nie zrekonstruowane bez jednego piętra, dekoracji dawnej czy bocznej pierzei. Ale inaczej z nami się obeszła wojna i władze wszelkie choć niezapomniane. Każdy zobaczyć może, bo to blisko i 130 km od naszej granicy, to tylko tyle co z Warszawy za Radom kawałek. Do wspomnień Praskich pewnie jeszcze nie raz będę wracał natomiast tu - zagadnienia drogownictwa poruszane były, więc i dokończę. Drogi w Czechach gładkie, autostrady szybkie, poza jedną najważniejszą D1. Spory odcinek wydawał się z płyt sklecony jak nasza poniemiecka, co pod Wrocławiem służyła do bicia rekordu świata na jazdę w kółko Fiatem 125p. Trzęsionka okropna i zębów zgrzyt. Za to na Słowacji ani mru mru. O drogach można tylko z zachwytami, bo jest ich tyle, pokrzyżowanych różnie, że trzeba albo pilota mieć zdolnego (zatrudniłem dziecko płaci żeńskiej), albo mieć dobry GPS, który co tydzień się aktualizuje o Słowackie mapy. Budują jak szaleni - do tego bezkolizyjnie. Na trasie z Pragi do przejścia granicznego w Barwinku (czyli ponad połowa Czech i cała Słowacja w poprzek), tylko jedna mijanka była, za to często budowano zaciekle. Obok budowy wyznacza się przejazd, gdzie można było w kilku miejscach jechać nawet do 80/godz., a tam gdzie 40 żadna koparka, dźwig i inne takie nie zakłócały przejazdu. Więc można budować dużo i nawet w poprzek i jedną jezdnię nad drugą, a Ci co jadą niech sobie jadą, bez żadnych zatrzymań. Ledwo wjechaliśmy do Krosna, stop bo pas drugi dobudowuje się do drogi głównej; i wjazd, i wyjazd z budowy "musi" kolidować. To zupełnie jak z tym robolem w brudnym wyplamionym waciaku, co musi być wytytłany solidnie, bo nikt by nie uwierzył, że pracuje.

Inna obserwacja motoryzacyjna to szaleństwo pseudo i autentycznych foto-radarów. Od Warszawy do Wrocławia można naliczyć chyba kilkadziesiąt, z tego część tylko udaje ze jakaś tam kamera w puszce siedzi i efekt ..prawie żaden. Jak która działa to zwalniamy, a po minięciu gaz .. i ile fabryka dała. A u sąsiadów tak bliskich nie widziałem żadnego foto-radaru i przepis jest jasny w obszarze zabudowanym 60, poza 90, autostrada 130 - dla mnie wystarczy. Ale jak już jest znak ograniczenia szybkości to wszyscy jadą tyle ile na znaku. Dlatego warto korzystać z autostrad i nawet kupić odpowiedni znaczek na szybę. Żadnych bramek, żadnego pobierania myta i wydawania reszty przez okno - jak to  możliwe? Widać za często latają nasi decydenci, zamiast trochę pojeździć, jak już mają te swoje ładne służbowe samochodziki.

O dobrodziejstwach piwa czeskiego, winach morawskich i innych cymesach może jeszcze wspomnę, bo pod jabłonią na Podkarpaciu lepiej się myśli jak w zapędzonej Warszawie, gdzie nie tylko ja, nie mam czasu pomyśleć ...jak tu dojść na Stare Miasto.