W hołdzie artystom
| WYSTAWA
Srebrny jubileusz Galerii Zapiecek W hołdzie artystom Stołeczna Galeria Zapiecek na Starówce
upamiętnia wystawą Był rok 1972, gdy przy placyku przylegającym do Rynku Starego Miasta, nazwanym Zapieckiem, między ulicami Piwną i Świętojańską, w lokalu zlikwidowanego Galluxu powstała galeria Desy, która od razu skoncentrowała swą działalność na promocji współczesnej sztuki polskiej. Pierwszą idywidualną wystawą, w październiku 1972 był pokaz malarstwa prof. Wandy Paklikowskiej-Winnickiej. W tym samym roku zaprezentował jeszcze "Zapiecek" obrazy Stanisława Żółtowskiego oraz współczesne malarstwo Czechów. W następnych latach organizowano już w galerii co najmniej po kilkanaście wystaw, a zdarzało się, że było ich ponad trzydzieści. Lista artystów, którzy wystawiali lub sprzedawali w Galerii Zapiecek swe dzieła jest długa - znajduje się na niej kilkaset nazwisk twórców rodzimych i zagranicznych. W niewielkiej przestrzeni ekspozycyjnej przypomniała teraz Galeria pamiętne dzieła artystów, którzy wpisywali się i wpisują swą twórczością w dzieje polskiej sztuki. To niecodzienny przegląd indywidualności, nurtów, orientacji i dzieł nieżyjących już luminarzy sztuki i twórców kontynuujących dziś najlepsze jej tradycje. Pokazano prace Mariana Bogusza, Aleksandra Kobzdeja, Barbary Zbrożyny i pamiętne "powidoki" Władysława Strzemińskiego... Zgeometryzowane kompozycje klasyka i pionera polskiego abstrakcjonizmu Henryka Stażewskiego i obrazy-gry Ryszarda Winiarskiego, płótna-refleksje Stefana Gierowskiego. Są pełne bólu, dramatyzmu dzieła Jonasza Sterna, Erny Rosenstein i emanujące radość malowania improwizacje Alfreda Lenicy. Są płótna Jerzego Tchórzewskiego z konwulsyjnymi zmorami, chimerami i "malowane emocje" Tadeusza Brzozowskiego, wyrażające intymny stosunek twórcy do otaczającego go świata, zachwycające barwą. Przypomniano refleksyjną twórczość Tadeusza Kantora, Jerzego Stajudy i rysunki Tadeusza Kulisiewicza, urzekające szlachetną, oszczędną kreską. Są rzeźby Katarzyny Kobro. Są prace artystów ciągle aktywnych, poszukujących, średniego pokolenia i młodych. Ekspozycja jest hołdem składanym artystom, ale także działaniom Galerii i jej szefowej Mirosławie Arens. W katalogu jubileuszowego pokazu wielu artystów wpisało wyrazy uznania dla jej działań, pomysłów, aktywności. - "Gdy dwadzieścia pięć lat temu powstawała galeria " Zapiecek" , była niemal jedynym miejscem w Warszawie, gdzie można było bez oficjalnego błogosławieństwa pokazywać swoje prace - wspomina malarz Jan Tarasin. - Wiele od tamtego czasu się zmieniło w naszym życiu kulturalnym, jednak Galeria Zapiecek potrafiła zachować do dziś coś z klimatu i atmosfery swoich pionierskich lat". - Gdy przyjechałem do Polski, była to jedna z pierwszych galerii, które odwiedziłem - mówi "Rz." Stasys Eidrigevicius. - Tu mogłem pokazać jedną z moich pierwszych wystaw, a później co kilka lat prezentować kolejne. Dodam, że kierująca galerią Mirosława Arens ma zdolność przekonywania, zjednywania sobie artystów, czasami ludzi kapryśnych, chodzących różnymi drogami w sztuce. Potrafi łączyć najrozmaitsze odmiany sztuki, realistyczną i fantastyczną. Przychodzę tu ze swoimi radościami z zmartwieniami. Prawda, że na większe wystawy-retrospektywy przestrzeni tu już trochę za mało, ale gdy pokazuję najnowsze prace, miejsce jest świetne. - Wystawa jest szczególną okazją do wspomnień. Tu widać, że ludzie, twórcy odchodzą, a sztuka zostaje - dzieli się refleksjami na wernisażu Jan Dobkowski. - To moje i wielu twórców spotkanie z historią naszej sztuki, wspominamy dokonania Jana Cybisa, innych wybitnych artystów i swoje kontakty z galerią. Pierwszą wystawę miałem tu w 1975 r. , to już 22 lata minęło, a ostatnią w tym roku, niedawno. - Ta galeria była i jest dla mnie wszystkim - zwierza się "Rzeczypospolitej". Mirosława Arens. - Funkcjonuje wyłącznie dzięki naszym przyjaźniom z artystami, z krytykami, pracownikami Zachęty, Muzeum Narodowego i wspierającymi nas instytucjami. Dlatego mogliśmy zorganizować tę wystawę. Jerzy Wójcik "Rzeczpospolita" 17.09.97 Nr 217 |
|
