Krzywe Koło nr 12, hip. 187, kamienica Czamerowska, Psocińska, Wołczyńska. Do połowy XVII wieku dom drewniany, własność rzemieślników: 1507-10 Piotra Swądro, do 1522 Jana Piguł, później aptekarza Piotra, kuśnierza Stanisława Chilacza, konwisarza Aleksego Wrzeszcza alias Gocza, od 1566 rodziny Piotrowskich, kotlarzy i kuśnierzy. Kamienica zbudowana w 1631 przez ówczesnego właściciela Bartosza Psotę alias Gierka (Giezka), co upamiętniała nie zachowana tablica. 1655-69 należała do Franciszka Wołczyńskiego. W 1673 zdewastowana, własność Dawida Zappio, gminnego, późniejszego burmistrza. 1699 dwukondygnacjowa z poddaszem i drewnianym budynkiem na tyłach parceli. W tymże roku przeszła w posiadanie Aleksandra Czamera, kupca, burmistrza, przez którego 1699-1702 gruntownie przebudowana na trzykondygnacjową. 1768 zrujnowaną nadano Szydłowskiemu, chorążemu warszawskiemu, staroście sękocińskiemu. 1807 przeznaczona na koszary dla weteranów polskich wracających z Włoch. Wkrótce przeszła w ręce prywatnych właścicieli, m.in.: 1819 Macka, 1876-87 Rakowskich; od ok. 1907 ostatni właściciele Przedpełscy. W. XIX lub na pocz. w. XX przebudowana z dodaniem czwartej kondygnacji i wysokiego poddasza, w którym dwa rzędy facjat, z niszą mieszczącą figurę Matki Boskiej na wysokości drugiego piętra. 

Ze zniszczeń 1944 ocalała fasada. Po rozebraniu pozostałości do piwnic, odbudowana 1954 wg proj. Stefana Krasińskiego, bez oficyn, przy zmienionym układzie wnętrz, nowo projektowanym rozwiązaniu dachu (nad którym wprowadzono latarnię), z zachowaniem liczby osi i kondygnacji, kształtu portalu oraz charakteru obramień okiennych. Na elewacji sgraffito proj. Edmunda Burke i Janiny Ignatowskiej.