Krzywe Koło nr 14A, hip. 188, kamienica Zawiszów, Wołłowicza. Pierwotnie dom drewniany w posiadaniu głównie rzemieślników: 1507 Andrzeja Flak (Flag), przed drugą połową XVI w. siodlarskiej rodziny Konewków, w drugiej połowie XVI Macieja Babika. W XVI w. wzniesiona dwutraktowa kamienica. 
Przed połową w. XVII należała do Mikołaja Machnicza, właściciela również domu za załamaniem ulicy; od tego czasu oba domy stanowiły wspólną własność (zob. ul. Krzywe Koło nr 14, tamże dalsi właściciele). 
Zburzona, zapewne w czasie wojen szwedzkich. Po połowie w. XVII określana jako dom ze sklepem Cezarego przy Wieży Marszałkowskiej, 1743 jako murowany sklepik parterowy w podwórzu, własność Stanisława Sobolewskiego, podkomorzego warszawskiego (zapewne zachowany i użytkowany tylko tylny trakt). Przed 1784 kamienica odbudowana przez szambelana Barnabę Zawiszę, w znacznie zwężonej formie, o jednoosiowym froncie, dwukondygnacjowa, połączona z kamienicą Krzywe Koło nr 14 bramą, stanowiącą wjazd na podwórze, traktowana jako jej oficyna.
Po 1790 nadbudowana o jedną kondygnację.

1818-20 własność Andrzeja Wołłowicza, biskupa włocławskiego, administratora biskupstwa warszawskiego, przez którego przebudowana (przebudowa wiązana hipotetycznie z Fryderykiem Albertem Lessiem lub Karolem Henrykiem Galle), otrzymała wystrój klasycystyczny; być może uzupełnił go następny właściciel (od 1826), Jan Sperling. Była wówczas kamienicą jednoosiową, o trzech kondygnacjach, z balkonem na pierwszym piętrze, którego drzwi umieszczone w płytkiej wnęce flankowały dwie kariatydy, podtrzymujące belkowanie, a w poziomej wnęce nad nim tkwiła płaskorzeźbiona głowa Meduzy.
Zniszczona 1944. Odbudowana wg proj. Stefana Krasińskiego, bez tylnej, przymurnej zabudowy działki, z przybliżonym odtworzeniem układu fasady sprzed 1944 i nowym rozplanowaniem wnętrz. Sgraffito proj. Haliny i Leona Michalskich. - Przejście bramne łączące obie kamienice posesji, istniejące od w. XVIII, o nowym rozwiązaniu architektonicznym.