Fala

Niepostrzeżenie w morza urasta głębinie Fala, która w niebiosach szuka dla się tronu. Niepochwytna dla oka w narodzin godzinie, Olbrzymieje tym śpieszniej, im bliższa jest zgonu.  Cicha bywa, gdy wzbiera nad sióstr zmarłych tłumem, Aż załamie się w miejscu, gdzie się skędziwerzawi, Wówczas, węsząc śmierć spodem, burzy się i wrzawi I uderza o brzegi swym pośmiernym szumem.  I z tym szumem, malejąc pada na kolana I na ląd swe pozgonne wysypując śniegi. Czy zaszumisz po śmierci, duszo przewezbrana ? Czy uderzysz raz jeszcze o znajome brzegi ?