Topielec

W zwiewnych nurtach kostrzewy, na leśnej polanie,  Gdzie się las upodobnia łące niespodzianie, Leżą zwłoki wędrowca, zbędne sobie zwłoki.  Przewędrował świat cały z obłoków w obłoki,  Aż nagle w niecierpliwej zapragnął żałobie  Zwiedzić duchem na przełaj zieleń samą w sobie.  Wówczas demon zieleni wszechleśnym powiewem  Ogarnął go, gdy w drodze przystanął pod drzewem,  I wabił nieustannych rozkwitów pośpiechem, I nęcił ust zdyszanych tajemnym bezśmiechem,  I czarował zniszczotą wonnych niedowcieleń, I kusił coraz głębiej - w tę zieleń, w tę zieleń!  A on biegł wybrzeżami coraz innych światów,  Odczłowieczając duszę i oddech wśród kwiatów,  Aż zabrnął w takich jagód rozdzwonione dzbany.  W taką zamrocz paproci, w takich cisz kurhany,  W taki bezświat zarośli, w taki bez brzask głuchy,  W takich szumów ostatnie kędyś zawieruchy, Że leży oto martwy w stu wiosen bezdeni,  Cienisty, jak bór w borze - topielec zieleni.