Wiosna

Takiej wiosny rzetelnej, jaką w swym powiecie  Widział Jędrek Wysmółek - nikt nie widział w świecie!  Poprzez okno karczemne łeb w bezmiar wyraził I o mało się w durną mgłę nie przeobraził!  Lecz umocnił się w karku i nieco przybladłszy,  Łbem pochwiał dla otuchy, i splunął i patrzy...  Jego własna chałupa wraz z babą i sadem  Odwróciła się nagle nieproszonym zadem.  Wieprz-znajomek, nie większy na pozór od snopa,  Biegnie w skradzionych portkach Magdzinego chłopa.  Ryj mu Lilią zakwita! Czar bije od przodu! I z wołaniem: "Gdzie Magda?" - pcha się do ogrodu!  Wóz drabiasty, jaskółczej doznając uciechy, Z okrzykiem: "Co ja robię?" - frunął ponad strzechy.  A wójt w ślad mu się jarzy to modry, to złoty I zębami przedrzeźnia znikłych kół turkoty.  Wywróconą na opak do rowu ulicą Mknie Kachna i płonącą powiewa spódnicą.  Wichrzy się i pokłębia i upałem bucha, Cała w ogniu i szumie! Pożar - nie dziewucha!  Skry miota wedle woli - nie szuka powodu, I z szeptem: "Moja wina!" - dymi się od spodu!  A Maciej - ten z przeciwka, co to brak mu klepki,  Konno dybie w niebiosy wesoły i krzepki! Cały w różach i malwach, coraz nieznajomszy  Pyskiem w niebie wydziwia, jakby służył do mszy.  Tuż obok, jak to bywa między błękitami,  Przelatuje siedząco Pan Bóg z aniołami. A ten wrzeszczy od rzeczy i na koniu pstroku  To skoczy, to zje malwę, to ginie w obłoku!