|
Pierwsze
wzmianki o murach obronnych pochodzą z 1339 roku, a więc musiały
powstać odpowiednio wcześniej, jako wały ziemne otaczające ówczesne
miasto. Budowa murów staromiejskich zapoczątkowana została powstaniem
bram miejskich: Nowomiejskiej (północno-zachodnia) i Krakowskiej (południowa).
Początkowo mur obronny biegł od Bramy Krakowskiej (dzisiejszy plac
Zamkowy) w kierunku Wąskiego Dunaju - odcinek ten miał ok. 300 m. Następnie
w połowie XIV wieku budowę muru kontynuowano w kierunku Bramy
Nowomiejskiej (dzisiejszy wylot ulicy Nowomiejskiej przed Barbakanem) i
dalej w kierunku skarpy wiślanej. Kolejny etap budowy murów nastąpił
po roku 1379 i dotyczył odcinka od Zamku wzdłuż Wisły w kierunku północnym.
Zamknięty obwód murów liczył ok. 1200 metrów i obejmował obszar o
powierzchni 8,5 hektara. W skład murów obronnych wchodziły baszty i
wieże. Na przełomie XV i XVI wieku powstały mury zewnętrzne
usytuowane 9 - 14 metrów od murów wewnętrznych.
W 1548 roku przed Bramą Nowomiejską został zbudowany przez Jana
Baptystę Wenecjanina - ostatni etap murów obronnych - Barbakan.
Z upływem
lat mury obronne wielokrotnie były remontowane, przebudowywane.
Najbardziej zniszczone w okresie wojen szwedzkich (połowa XVII w.). Od
VI wieku mury były częściowo zabudowywane, oraz często przebijane
dla uzyskania lepszej komunikacji. Od XVII częściowo rozbierane -
uzupełnienia w okresie międzywojennym, odbudowa i rekonstrukcja po II
wojnie światowej. |
|

|