Nowomiejska nr 1, hip. 179, kamienica Pod Syreną, kamienica Miejska, narożna ul. Wąski Dunaj. Pierwotnie działka miejska, na której w. XV-XVI mieściły się: postrzygalnia, kramy rzeźnicze i piekarskie (restaurowane 1561 za szafarstwa Filipa Szlichtinga) oraz dom miejski wzmiankowany 1537, wydzierżawiony postrzygaczowi. Przed 1655 wzniesiona kamienica miejska (1659 nieskończona, restaurowana 1675-80), która zajęła część szerokości ul. Wąski Dunaj. W 1743 dwukondygnacjowa, czteroosiowa, z takąż oficyną wzdłuż Wąskiego Dunaju. Ok. 1780 gruntownie przebudowana i podwyższona do czterech kondygnacji. 
1790 określana jako płytka, z dwiema oficynami przedzielonymi wąskim podwórzem; na elewacji frontowej miała płaskorzeźbę przedstawiającą herb miasta - syrenę na tarczy. U schyłku życia mieszkał tu prezydent Starej Warszawy Jan Dekert (zm. 1790). Przed 1819 niszczejącą kamienicę puszczono w dzierżawę wieczystą; z czasem stała się własnością prywatną. 1811 mieściła drukarnię, w w. XIX szynk staromiejski. 

Po zniszczeniu 1944 zachowane mury do I p. i częściowo sklepienia parteru. Odbudowana 1953-54 wg proj. Stanisława Żaryna wg stanu sprzed 1944 zachowującego układ parteru z połowy w. XVII i fasadę z czasu rozbudowy z ok. 1780 (rekonstrukcja rzeźb dokładna); wyburzono oficynę sąsiadującą z kamienicą nr 3, powiększono oficynę od Wąskiego Dunaju (nr 2) o zabudowę dawnego podwórza. - Klasycystyczna. Czterokondygnacjowa z mieszkalnym poddaszem. Fasada czteroosiowa, z narożnikiem wzmocnionym lekkim występem, zeskarpowanym w przyziemiu. Kondygnacje rozdzielone gzymsami, okna w profilowanych opaskach; nad środkowymi na I p. trójkątne przyczółki i girlandy. Na I p. koliste tarcze z girlandami, na II p. w dwóch środkowych płycinach zwierzęce głowy trzymające draperie, na osi kartusz nałożony na gzyms.
Elewacja od Wąskiego Dunaju czteroosiowa, ujednolicona z trójosiową elewacją niższej o jedno piętro oficyny (ul. Wąski Dunaj nr 2).