Nowomiejska nr 9, hip. 175, kamienica Wolfowska, Klucznikowska. W drugiej połowie XV w. dom Macieja siodlarza i jego żony Marty, przekazany 1499 zięciowi Dambali (Dąbala). 1518 drugi mąż Dambaliny Jakub kotlarz odstąpił posesję kramarzowi Pawłowi Zembrzuskiemu (zw. Klucznikiem) z Ciechanowa, który w latach trzydziestych wzniósł kamienicę uczestnicząc we wspólnych przedsięwzięciach budowlanych z sąsiadami: 1531 ściana sąsiedzka z posesją nr 7, 1533-38 ściana sąsiedzka z posesją nr 11; zapewne nieco wcześniej zbudowane razem ściany frontowe kamienic nr 9 i 11 (ściana sąsiedzka między tymi kamienicami dostawiona do wspólnej frontowej). Kamienica późnogotycka była co najmniej piętrowa, z parterem dwutraktowym, od frontu miała sień 
z zejściem do piwnicy, w tylnym trakcie sklepioną izbę i przechód na podwórze. W latach 1550-79 wzmiankowany zięć Zembrzuskiego (Klucznika) Wolff Stetner, który przyczynił się zapewne do budowy lub rozbudowy kamienicy (do połowy XVII w. zwanej Wolfowską). W posiadaniu 
Zembrzuskich (Kluczników) do 1660. W. XVII przebudowana: wymiana obu ścian zewnętrznych, wprowadzenie układu trzytraktowego z wąską sienią, sklepioną izbą przednią, schodami w środkowym trakcie i latarnią (?). 

Przed 1743 należała do Kostrzębskich (Kostrzembskich) właścicieli sąsiedniej kamienicy nr 7, następnie ok. 1748 do Teresy Frantzenowej. 1743 i 1790 czterokondygnacjowa, dwuosiowa z trzykondygnacjową oficyną od strony Szerokiego Dunaju, z którą połączona bocznym skrzydłem. 1754 mieszkał tu malarz ("Chynczyk") Stanisław Zwieszyński, 1792 rzeźbiarz Jakub Monaldi. W połowie w. XIX mieściła się tu fabryka mydła i świec Tobiasza Kryszewskiego. Wśród późniejszych właścicieli m.i.: rodzina Kamińskich (Kamieńskich) wzmiankowana 1819-44, Majów 1865-78, Chęcińskich 1930. 
Po 1944 zachowane piwnice i parter, obie elewacje zniszczone. 
Odbudowana 1954-55, po uprzedniej rozbiórce większej części ocalałych fragmentów, wg proj. Stanisława Żaryna, w nawiązaniu do stanu sprzed 1944. 
Zrekonstruowano układ parteru, fasadę, zmieniono układ i poziom pięter oraz elewację od podwórza, nie odbudowano oficyn na podwórzu. - Czterokondygnacjowa. Piwnice trzytraktowe, z arkadową ścianą wzdłużną w tylnym trakcie; wszystkie ściany, a do 1954 takie sklepienia częściowo ostrołukowe i z lunetami, gotyckie, z lat trzydziestych w. XVI; w środkowym trakcie ślad schodów na parter, w ścianach bocznych wnęki; schody na podwórze i drobniejsze domurowania z okresu nowożytnego. Fasada dwuosiowa. W przyziemiu portal kamienny, w typie pierwszej połowy XVII w., boniowany, zamknięty półkoliście z zaznaczonym kluczem zwieńczonym kulą, drzwi pobite blachą, obok nowo projektowane wejście do sklepu; na piętrach okna w profilowanych opaskach, pod nimi gzymsy kordonowe. Dach z wystawką i latarnią.