NR 4 (dawniej 8), hip. 122, kamienica altarystów Kaplicy Baryczkowskiej. Na tyłach działki odkryte 1951-3 relikty konstrukcji drewnianych w czterech warstwach, z początków w. XIV-XV, stanowiące resztki budynku gospodarczego lub wymoszczenie podwórza. Dom frontowy (drewniany) wzmiankowany 1495-1514 jako własność Jana Kupionego, siodlarza, następnie Piotra, czapnika, 1533-42 Jana Krzesińskiego zw. Piądło. W drugiej połowie XVI wieku w posiadaniu rodzin piwowarów: Zabłockich i Mistowiczów. Po 1620 legowany jako uposażenie Kaplicy Baryczków przy kolegiacie Św. Jana Chrzciciela. Kamienica wzniesiona przed 1659, spalona 1669, odbudowana. 1743 określana jako trzykondygnacjowa, dwuosiowa. Przed 1790 spalona, odbudowana w końcu w. XVIII lub na początku w. XIX jako czterokondygnacjowa. W. XIX-XX częste zmiany właścicieli m.i. po 1863 własność rządowa, odsprzedana ok. 1870 Toczyłowskiemu, następnie (po 1889) w rękach m.i. Chlebowskich, Mazurków oraz ich spadkobierców do 1930. 
Po zniszczeniu 1944 zachowane piwnice oraz ściany szczytowe, rozebrane przed odbudową. Odbudowana 1959-61 wg pros. Jerzego Gajewskiego i Włodzimierza Wapińskiego, z fasadą nawiązującą do stanu sprzed 1944, zachowującą wygląd z przełomu w. XVIII/XIX (na parterze zmieniono otwory drzwiowe na okienne), nowo projektowanymi wnętrzami, w przyziemiu nawiązującymi częściowo do dawnego układu (połączonymi z sąsiednimi kamienicami), elewacją tylną i dachem, który podwyższono dodając też latarnię. - Czterokondygnacjowa, dwutraktowa. 

NR 4 (dawniej 10), hip. 123, kamienica Nadarzyńska. 1514-22 wzmiankowany dom drewniany, własność Piotra Rzymskiego, piwowara. Następnie, 1522-42, w posiadaniu Andrzeja Prokopowicza vel Nadarzyńskiego, który zbudował kamienicę (wzmiankowaną 1562), zapewne piętrową (zasięg murów gotyckich), dwutraktową, W  w. XVII w rękach Zygmunta Strodownickiego, muzyka królewskiego, zm. 1640. Spalona 1669. Odbudowana zapewne przez Majchrowicza, metrykanta koronnego (wzmiankowanego jako właściciel 1705), przy czym prawdopodobnie obniżona. 1743 określana jako parterowa, własność Krenera. Rozbudowana w drugiej połowie w. XVIII przez Jana Szteynera, piekarza (w posiadaniu jego spadkobierców do . w. XIX); 1790 trzykondygnacjowa, trzyosiowa (o dwu pasmach), z oficyną boczną. W. XIX-XX podwyższona o czwartą kondygnację; wówczas częste zmiany właścicieli, m.i.: 1844 Szymon Teleszyński, 1853-1915 Bienieccy, 1930 Henryka Talikowska. Po zniszczeniu 1944 zachowane częściowo mury parteru, rozebrane przed odbudową 1959-61 wg proj. Jerzego Gajewskiego i Włodzimierza Wapińskiego; fasada nawiązuje ogólnie do stanu sprzed 1944 (dodano obramienia otworów), dach podwyższony, wnętrza nowo projektowane, w przyziemiu nawiązujące częściowo do dawnego układu. - Czterokondygnacjowa, trzyosiowa. 

NR 4 (dawniej 12), hip. 124. Pierwotnie dom drewniany, wzmiankowany 1515-38 jako własność Andrzeja Wielebnego, piekarza. Następnie w posiadaniu: 1539 - połowa w. XVII Mikołaja Pysznego, szewca i jego spadkobierców, ok. 1656-69 rodziny Sędzików, piekarzy. 1669 spalony. Kamienica wzniesiona przed 1698 jako parterowa, dwupasmowa, trzytraktowa z ciemną kuchnią; wówczas własność Alberta Bochenkowicza. Wzmiankowana 1743 jako dwukondygnacjowa, trzytraktowa, trzyosiowa, własność Pawła Terlińskiego, krawca. W. XIX-XX częste zmiany właścicieli, m.i.: 1821 Grabowski, 1865-68 Adam Mreczyna, 1870-89 Jan Oclewski, 1907-15 Franciszek Wróblewski, 1930 Edward Kamiński i Stanisław Czyżykowski. Nadbudowana o jedną kondygnację zapewne w. XIX. 
Po zniszczeniu 1944 zachowane fragmentarycznie mury kapitalne, rozebrane przed odbudową. Obecna wzniesiona ok. 1960, nowo projektowana przez Jerzego Gajewskiego i Włodzimierza Wapińskiego (zachowana tylko ilość osi i kondygnacji).