NR 4, hip. 120, kamienica Fontany. W czasie badań prowadzonych 1951-3 odnaleziono na podwórzu relikty kilku faz drewnianej zabudowy parceli, począwszy od przełomu w. XIII/XIV. Dom drewniany wzmiankowany po raz pierwszy 1503-59 jako własność Jana Błońskiego, następnie Piotra Czarneckiego, szewca. Kamienica wzniesiona przed 1705, zapewne przez ówczesnego właściciela Michała Krassera, jako jednotraktowa, trzykondygnacjowa z trzyosiową fasadą. 1743-54 w posiadaniu Piaseckich, następnie Antoniego Fontany, kupca, wzmiankowanego 1784-97. W. XIX częste zmiany właścicieli m.i.: 1819-21 K. Bieńkowski, 1844 Józef Zieliński, 1853 Wilhelm Lewandowski, 1865-8 Łukasz Kowalski, 1878 Wodzisławski, 1880 Lisowski i Noze. Rozbudowana przed 1896, przez ówczesnego właściciela Teofila Chrzanowskiego, na czterokondygnacjową z pięciokondygnacjową oficyną boczną. 1907-14 w posiadaniu Joska Czarnego i Hersza Lichtensztajna, 1930 Joanny Waldt. 
Po zniszczeniach 1944 zachowane piwnice. Odbudowana 1959-61 wg proj. Jerzego Pawłowskiego, z fasadą odtworzoną z niewielkimi zmianami w stosunku do stanu sprzed 1944, zachowującą wygląd z końca w. XIX (pominięto dekorację rzeźbiarską nad oknami wyższych kondygnacji oraz zlikwidowano wejście), nowo projektowaną elewację tylną i wnętrzami połączonymi z kamienicą sąsiednią, w przyziemiu nawiązującymi częściowo do dawnego układu. - Czterokondygnacjowa, dwutraktowa. 

NR 4 (dawniej 6), hip. 121, kamienica Płochockich, Pod Pawiem. Od 1504 dom Macieja Glandka (Glantka), piekarza, następnie Wojciecha Kotka (Cottek, Kothek) a od 1509 Jana Ruska (Russek). W tymże stuleciu zbudowana jednotraktowa kamienica, z podziałem na sień i izbę (przed 1959 zbadane relikty gotyckie). W końcu w. XVI i w. XVII istniał dom na tyłach działki, należący do innych właścicieli. Kamienica frontowa własnością m.i.: Konwaszów, Holdaków, Czajki, Łukasza Bussera, burmistrza, wzmiankowanego 1579-1630. 1631 własność Eustachego Konieczko, który przed 1655 zapewne przeprowadził rozbudowę do głębokości trzech traktów, w dwu pasmach; 1659 pięcioizbowa z dwoma sklepionymi pomieszczeniami w parterze. Dom tylny należał do Zdradów, Ziołuchów, ok. 1620 Jana Kłuskowicza, szmuklerza. Oba budynki spalone 1669. Przed 1705 cała parcela w rękach Płochockich, przez których przebudowana kamienica frontowa, wówczas trzykondygnacjowa, czteroosiowa; być może wtedy fasada nad pierwszym piętrem ozdobiona przedstawieniem pawia (nie istnieje). 1776 zrujnowana, po czym gruntownie przebudowana przed 1784, kiedy w posiadaniu Dziarkowskich. Następnie własność Kozłowskich i 1790 Jana Durantowicza, szewca; wówczas czterokondygnacjowa, trzyosiowa, z murowaną, dwupiętrową oficyną boczną. W. XIX częste zmiany właścicieli, m.i.: 1821-44 Słodzińscy, 1853-70 Łukasińscy, 1876 Nawroccy, 1878 Teofil Pogorzelski, przez którego przebudowana pod kierunkiem Edwarda Cichockiego. Od pocz. w. XX w posiadaniu Siedleckich, wzmiankowanych jeszcze 1930. 
Po zniszczeniach 1944 zachowane piwnice. Odbudowana 1959-61 wg proj. Jerzego Gajewskie-go i Wlodzimierza Wapińskiego, z fasadą nawiązującą do stanu sprzed zniszczenia, zachowującego wygląd z 1776-84 (zlikwidowano jedne drzwi w parterze i dekorację rzeźbiarską nad oknami), nowo projektowanymi wnętrzami, połączonymi z kamienicami sąsiednimi, w przyziemiu nawiązującymi częściowo do dawnego układu, elewacją tylną i dachem (podwyższony). - Czterokondygnacjowa, dwutraktowa. 

zdjęcia wkrótce