Nocą

Coś bez twarzy i na wznak śpi w gwiazdach niezłomnie, Śpi i nie chce się zbudzić w tych skier zawierusze. Mieszkasz w domu nad rzeką i trwożysz się o mnie. Przyjdę jutro na pewno! Dziś smucić się muszę. Śpieszy w zaświat na żebry cień brzozy sierocy. Krzyż chce w przepaść się rzucić z pagórka nad drogą! Wszyscy naraz bogowie wymarli tej nocy, I odtąd już się nie mam pomodlić do kogo! Nie zaufam bezmiarom! Nie załkam w noc ciemną! Rąk nie wzniosę ku niebu po modlitwy zgonie! A ty za mnie w tej chwili wyciągasz swe dłonie, Choć wiesz, że prócz tych dłoni, nic nie ma nade mną! Jest tylko ta próżnica, w którą czar przelewa Słońce, ażeby spełnić mgieł wolę daleką... Ta próżnica - te kwiaty - motyle i drzewa -  Drzewa - kwiaty - motyle - i ten dom nad rzeką...