|
Pomnik Jana Kilińskiego na ul Podwale
przy wejściu na Piekarską
|
|
Jan Kiliński urodził
się w wielkopolskim miasteczku w Trzemesznie w grudniu 1760 roku, z
ojca Augustyna i matki Marcjanny.
Ojciec Jana Kilińskiego był mularzem, zmarł, gdy Jan miał 16 lat. Młody
Kiliński uczył się szewstwa w Poznaniu u swego brata Baltazara. W
wieku 20 lat przeniósł się do Warszawy, gdzie po kilku latach zdobył
znaczną klientelę. Nie tylko sprawiła to znajomość rzemiosła, ale
i dowcipne podejście do klientek. Damskie buciki mistrza Kilińskiego
cieszyły się powodzeniem i na dworze królewskim. Już w 1789 roku
kupił kamienicę na Szerokim Dunaju (dziś jest tam stosowna tablica
pod nr 5). Założył tam warsztat i wkrótce ożenił się z 16 letnią
Marianną Rucińską z Czerwińska. Popularność swoją w tym okresie
zawdzięczał Kiliński nie tylko dobremu rzemiosłu, ale i krewkiemu
charakterowi. Niejednemu terminatorowi uszu natarł i z niejednym sąsiadem
wiódł spory. Jednocześnie gościnny, często przyjmował mieszczan,
skory do "...wypitki i wybitki".
W 1794 roku wziął udział w sprzysiężeniu na rzecz
Powstania Kościuszkowskiego. Należał do czynnych spiskowców, brał
czynny udział w powstaniu które wybuchło w Warszawie 17 kwietnia
przeciwko rosyjskiemu zaborcy. Otrzymał od tadeusza Kościuszki patent
pułkownika i sformował pułk, który własnym staraniem uzbroił i umundurował.
Podczas oblężenia Warszawy bił się pod Powązkami. Po klęsce
powstania dwa lata spędził w twierdzy w Petersburgu. W grudniu 1796
osiadł w Wilnie, gdzie założył warsztat szewski. Pop kilku latach
powrócił do Warszawy. Kiedy Napoleon w 1807 zajął Warszawę ofiarował
cesarzowi dawne sztandary swego pułku. W 1811 pochował żonę Mariannę,
a w trzy lata później ożenił się powtórnie z Anastazją z Jasińskich.
Dzieci miał kilkoro z obu małżeństw. Zmarł 18 stycznia 1819 roku. W
pogrzebie uczestniczyło ponad 30 tyś. osób. Pochowany został pod kościołem
powązkowskim. |
Pomnik Jana Kilińskiego