Pomnik Jana Kilińskiego


Pomnik Jana Kilińskiego na ul Podwale
przy wejściu na Piekarską

Jan Kiliński urodził się w wielkopolskim miasteczku w Trzemesznie w grudniu 1760 roku, z ojca Augustyna i matki Marcjanny.
Ojciec Jana Kilińskiego był mularzem, zmarł, gdy Jan miał 16 lat. Młody Kiliński uczył się szewstwa w Poznaniu u swego brata Baltazara. W wieku 20 lat przeniósł się do Warszawy, gdzie po kilku latach zdobył znaczną klientelę. Nie tylko sprawiła to znajomość rzemiosła, ale i dowcipne podejście do klientek. Damskie buciki mistrza Kilińskiego cieszyły się powodzeniem i na dworze królewskim. Już w 1789 roku kupił kamienicę na Szerokim Dunaju (dziś jest tam stosowna tablica pod nr 5). Założył tam warsztat i wkrótce ożenił się z 16 letnią Marianną Rucińską z Czerwińska. Popularność swoją w tym okresie zawdzięczał Kiliński nie tylko dobremu rzemiosłu, ale i krewkiemu charakterowi. Niejednemu terminatorowi uszu natarł i z niejednym sąsiadem wiódł spory. Jednocześnie gościnny, często przyjmował mieszczan, skory do "...wypitki i wybitki".
W 1794  roku  wziął udział w sprzysiężeniu na rzecz Powstania Kościuszkowskiego. Należał do czynnych spiskowców, brał czynny udział w powstaniu które wybuchło w Warszawie 17 kwietnia przeciwko rosyjskiemu zaborcy. Otrzymał od tadeusza Kościuszki patent pułkownika i sformował pułk, który własnym staraniem uzbroił i umundurował. Podczas oblężenia Warszawy bił się pod Powązkami. Po klęsce powstania dwa lata spędził w twierdzy w Petersburgu. W grudniu 1796 osiadł w Wilnie, gdzie założył warsztat szewski. Pop kilku latach powrócił do Warszawy. Kiedy Napoleon w 1807 zajął Warszawę ofiarował cesarzowi dawne sztandary swego pułku. W 1811 pochował żonę Mariannę, a w trzy lata później ożenił się powtórnie z Anastazją z Jasińskich. Dzieci miał kilkoro z obu małżeństw. Zmarł 18 stycznia 1819 roku. W pogrzebie uczestniczyło ponad 30 tyś. osób. Pochowany został pod kościołem powązkowskim.

 


Pomnik Jana Kilińskiego na Placu Krasińskich
według przedwojennej pocztówki