Rynek nr 11, hip. 40, kamienica Majeranowska (Pomianowska). 1428 wzmiankowany dom drewniany Hanny Złota Dura (Anna Slothadura),
dziesięć lat później sprzedany wójtowi Nowej Warszawy Wacławowi (Venceslausowi). 1455 własnością Grzegorza Litwana (Litwina), który przypuszczalnie zbudował murowaną, zapewne jednotraktową kamienicę, wzmiankowaną 1457. W tymże roku zrzekł się on jej na rzecz swego zięcia Janka Litwana, kuśnierza. W końcu w. XV własność Mikołaja Pomiana, przez którego przebudowana po 1513: dodany tylny trakt, dostawiony do ściany z kominem, wspólnej z domem Rynek nr 13, wzniesionej w tymże roku przez sąsiada Jana Wilczka (sklepienia piwnic tego traktu późniejsze, niż ściany); w przednim trakcie kamienicy wykonano sklepienia piwnic wraz z wzdłużną ścianą środkową. 1545 nabyta przez Mikołaja Czajkę (alias Davidek), wzmiankowanego do 1560, następnie własność rodziny Marianich (Maieran, Marian): Jana Jakuba, aptekarza królewskiego, rajcy, i Mikołaja, również  aptekarza królewskiego, burmistrza, oraz ich spadkobierców. Przed 1659, kiedy w połowie własnością Gytów, w połowie Gutowskiego, przebudowana na trzytraktową. W połowie XVIII w. należała m.in. do Simonettich i później Egersdorffów. Przebudowana ok. 1770 przez właściciela, którego monogram IR (odczytywany ostatnio jako Jakub Rabę) zdobił kratę nadświetla. 1898 własność Deptucha, 1909-15 Wachulskiego. 

Od 1915 należała do Towarzystwa Wydawniczego w Warszawie, mieściła się tu oficyna wydawniczo-księgarska Jakuba Mortkowicza. 1928 polichromię fasady wyk. Stanisław Kazimierz Ostrowski. 
Po zniszczeniu 1944 zachowane piwnice. Odbudowana 1952-53, po rozbiórce wszystkich ścian i sklepień, wg proj. Mieczysława Kuźmy i Józefa Chodaczka, w nawiązaniu do stanu sprzed 1944, zachowującego klasycy styczne cechy fasady z ok. 1770, z pominięciem balkonu na piętrze i zmianą otworów przyziemia. - Czterokondygnacjowa, z mieszkalnym poddaszem, trzytraktowa.