Rynek nr 16, hip. 62, kamienica Greyberowska (Popielnikowska, Józwowska). Wzniesiona około połowy w. XV (1444 ma mur od strony posesji nr 14). 1445-58 własność Stanisława Nyrko, od 1455 Andrzeja Małodobrego, który zapewne dokończył budowy (m.in. część murów od strony nr 18). Kamienica wymieniana 1515, kiedy Stanisław siodlarz nabył do niej prawa po zmarłym Jakubie Swąschku (Schwanschek); wówczas dwutraktowa, z piwnicami przykrytymi stropami. W pierwszej połowie w. XVI w posiadaniu Wawrzyńca Małodobrego zwanego Popielnikiem, przez którego rozbudowana (m.in. przed 1540 wzniesiono w tyle posesji ścianę wykorzystując mur obronny, zob. ul. Brzozowa nr 19). Następnymi właścicielami m.in.: złotnicy Mikołaj Erler, potem jego syn Jan, od 1571 Józef Słomkowicz, cyrulik. Przez nich przypuszczalnie przebudowywana, m.in. zasklepiono piwnice oraz wzniesiono oficynę tylną, w miejscu drewnianej zabudowy gospodarczej (ślady konstrukcji drewnianych w. XV odkryte przed ostatnią odbudową na podwórzu), wraz z murami zamykającymi podwórze z obu stron. 1607 (lub 1608) w posiadaniu Mikołaja Gosa (Gosza), kuśnierza, od 1628 jego spadkobierców; wówczas czterokondygnacjowa, z trzema sklepionymi pomieszczeniami na parterze i wielką izbą w trakcie trzecim pierwszego piętra, z której wyjście na ganek łączący się z oficyną. 

Następnie własność 1640-65 Jana Walentego Kociszewskiego, burmistrza, przez którego zapewne przebudowana, może po pożarze (1669 nazywana Kocissowską). Kolejni właściciele m.in.: Moriconi, kupiec, Winklerowie, 1743-54 Michał Nagrodzki, pisarz dekretowy koronny, Dalewscy i Greyberowie. Przez tych ostatnich, zapewne po 1790, nadbudowana, 1827 pięciokondygnacjowa. W. XIX-XX częste zmiany własnościowe (od 1794 oznaczona nr hip. 62 zob. ul. Brzozowa nr 19), należała m.in. do: ok. 1827 Franciszka Wolfrynga (ok. 1830 mieszkał tu Antoni Gugenmus, zegarmistrz), 1841-59 Franciszka Palińskiego, ok. 1887 Wolskich, ok. 1915 Wroczyńskiego, 1926-36 Stanisława Daniela Mszczonowskiego, od 1936 Krystyny Pusłowskiej. 1928 remont fasady, na której polichromię wyk. Zygmunt Kaminski. 
Po zniszczeniach 1944 zachowane piwnice i fragmenty przyziemia, rozebrane przed 1952.
Odbudowana 1952-53 wg proj. Stefana Netto, z częściowym odtworzeniem fasady, obniżeniem o jedną kondygnację, zmianą kształtu dachu, elewacja tylna i wnętrza nowo projektowane, na parterze nawiązujące do stanu sprzed 1944. - Czterokondygnacjowa, trzytraktowa.