RYNEK 2, nr hipoteczny 69 to kamienica Bornbachowska (Winklerowska). Narożna ul. Celnej. Dom wzmiankowany w 1449 roku drewniany, który Mikołaj Bombach (Burbach, Borenbach, Borumbach), złotnik, sprzedał swemu synowi Jerzemu. W posiadaniu tej rodziny prawie do połowy XVII wieku.
W XVI w. parokrotnie przebudowywana, zapewne najpierw dodano tylny trakt, następnie podzielono i sklepiono piwnice frontowe oraz powiększono zabudowania tylne (zob. ul. Brzozowa nr 5). Spalona w 1607, odbudowana przez Jerzego Bombacha. W 1626 r. występuje jako czterokondygnacjowa, trzytraktowa, z wąską sienią pośrodku, trzyosiową fasadą i wykuszem przy elewacji bocznej.
Następni właściciele m.in: druga połowa.  XVII  wieku; Jabska, Podgórski, 1704-43 Winklerowie, przed 1752 Maciej Grabowski, podskarbi wielki koronny, 1752-73 jezuici litewscy, przez których gruntownie przebudowana na konwikt, w związku z czym nazywana „klasztorkiem" (mylnie uważana za dom Piotra Skargi, którego uczczono przed 1918 tablicą nad portalem, nie zachowaną do dziś). Wówczas nadbudowana i ujednolicona elewacja boczna, zwieńczona trójkątnym szczytem nad oknami nowej klatki schodowej usytuowanej w trakcie drugim. Następnie w posiadaniu m.in. rodziny Barssów (Pawła, sekretarza królewskiego i Franciszka, palestranta), po 1821-65 Tomasza Langneraijego sukcesorów, 1876-8 Drożdżyńskich (Drożdżewskich), 1887-1915 Stanisława Kurczyńskiego. 
Podczas remontu fasady 1928 polichromię wyk. Leonard Pękalski; wówczas własność Policyjnego Domu Zdrowia, następnie od 1930 Stowarzyszenia Polski Dom Zdrowia. 
Po zniszczeniach 1944 zachowane piwnice, fragment ściany od strony kamienicy nr 4 i węgary portalu głównego. 
Odbudowana w latach 1951-3 wg proj. Anny Boye-Guerquin, z odtworzeniem bryły i obu bezstylowych elewacji oraz nowo projektowanymi wnętrzami (z zachowaniem dawnego układu przyziemia) i elewacją tylną. 
Czterokondygnacjowa, trzytraktowa. Piwnice w większości gotyckie wiek XV i XVI, ze schodami na rynek, okienkiem na ul. Celną w tylnym trakcie i wnękami w ścianie od nr 4; w pomieszczeniu narożnym ściany zewnętrzne i sklepienia nowożytne, zapewne 1626 r.  
Dekoracja sgraffitowa wykonana w 1953 r.  przez Hannę i Jacka Żuławskich. m.i. nad oknami II p. głowa Piotra Skargi. W elewacji bocznej (łączącej się z elewacją boczną kamienicy ul. Brzozowa nr 5) przy narożniku na I piętrze zrekonstruowany wykusz wsparty na dwóch kamiennych kroksztynach, pokryty geometrycznym sgraffitem.