Rynek nr 21A, hip. 43, kamienica Klucznikowska (Aftarzowska). Wzniesiona w. XV-XVI w kilku fazach: najpierw dom zapewne jednotraktowy, następnie sklepione piwnice, później dobudowany trakt tylny. Przebudowywana m.in. zapewne przez Hanusza Mł., haftarza, pierwszego właściciela w pierwszej połowie XVI w., po którym 1543 dziedziczą Rolowie. Od 1563 należała do Jana Zembrzuskiego, zw. Klucznikiem (zięcia Franciszka Roli); wówczas gruntownie przebudowany tylny trakt piwnic: dawna piwnica pogłębiona (w dolnych partiach ścian lico kamiennych fundamentów) i przykryta sklepieniem na gurtach, które częściowo zasłaniają wcześniejsze wnęki (utworzono wielką salę piwniczną o niewiadomym przeznaczeniu). 

W 1608 gruntownie przebudowana przez Pawła Klucznika Zembrzuskiego, burmistrza (fragment tablicy erekcyjnej w Muzeum Historycznym m. st. Warszawy). Być może wtedy wielka piwnica, podzielona na dwie kondygnacje, wróciła do funkcji składowo-gospodarczej. Po 1633 własność spadkobierców Kluczników Zembrzuskich: Baltazara Strubicza, Bandinellego, od końca w. XVII do ok. 1784 w rękach Szubalskich, dla których zapewne remontowana na początku w. XVIII, kiedy połączona z kamienicą nr 21 (dalsza historia zob. kamienica nr 21). W 1812 mieszkał tu i zmarł Hugo Kołłątaj. 1928 generalny remont fasady, podczas którego przywrócono pierwotny podział, odkryto portal główny oraz wyk. polichromię wg proj. Karola Sicińskiego.
Po zniszczeniach 1944 zachowane piwnice i fasada, zabezpieczona przed 1949, rozebrana z wyjątkiem portalu przed 1952. Kamienica odbudowana 1952-53 wg proj. Jana Bieńkowskiego i Zojii Krotkiewskiej, z nawiązaniem do fasady sprzed 1944 (zlikwidowano balkon na lewej osi II p., na parterze zmieniono boczne otwory drzwiowe na okienne, dodano latarnię nad środkowym traktem). Elewacja tylna i wnętrza nowo projektowane. - Czterokondygnacjowa, trzytraktowa. Piwnice dwutraktowe; w trakcie przednim ściany boczne z wnękami i frontowa z okienkiem na Rynek oraz resztka późniejszego sklepienia i ślady schodów na Rynek, do 1952 gotyckie (obecnie w lewej części schody dostępne z parteru kamienicy nr 21). Trakt tylny zajmuje w całości późnogotycka piwnica  z drugiej połowy XVI wieku (połączona z sąsiednimi kamienicami stanowi salę restauracji „Krokodyl "), przykryta kopulastym sklepieniem na czterech krzyżujących się pasach; w ścianie bocznej (od strony nr 21) wnęki, ponadto dwa okienka na podwórze, z wcześniejszej fazy budowy. Układ przyziemia nowy. Fasada trzyosiowa. Na osi kamienny portal z pierwszej połowy w. XVII (częściowo uzupełniony), z ogzymsowanymi filarkami wspierającymi boniowaną, półkolistą archiwoltę, nad której kluczem złocona kula. Otwory okienne nowo projektowane, nad lewym płaskorzeźba lwa trzymającego tarczę z kotwicą i literą S,
wyk. 1953 (nawiązuje tematycznie do płaskorzeźby istniejącej do 1928). Ściany wyższych kondygnacji pokryte geometrycznym i figuralnym sgraffitem, z głową H. Kołłątaja w tondzie, wyk. 1953 przez Hannę i Jacka Żuławskich. Dach z nowo projektowaną latarnią i wystawkami w obu połaciach.