Rynek nr 23, hip. 44, kamienica Anszultowska (Serafinowska, Pasowska, Urbanowska). Wzniesiona w. XV-XVI zapewne w kilku fazach. Pierwsi znani właściciele: Piotr i jego syn Serafin, malarze, następnie, po 1517 Maciej Pass (Pasch), krawiec. Zapewne przez niego przebudowana przed 1532; być może z tego okresu sklepienie tylnego traktu piwnic, późniejsze od ścian. Kolejni właściciele m.in.: 1558-82 Jan Hirschner, cukiernik i Michał Hirschner (syn), cukiernik i aptekarz, Samuel Anszult (Hawschuld), kupiec (po 1619 jego spadkobiercy), przez którego przebudowana gruntownie w końcu w. XVI lub na pocz. w. XVII. W tym czasie dwupiętrowa z mieszkalnym poddaszem, trzytraktowa, w przedniej części trzypasmowa z sienią  między sklepami (na miejscu pierwotnej wysokiej sieni), w tylnej dwupasmowa, w podwórzu z murowaną wieżą z ustępami na każdej kondygnacji, dostępnymi z ganków biegnących wzdłuż prawej granicy działki. W połowie XVII w rękach Urbana Witkowskiego, muratora, następnie Jana Koryckiego, szafarza królewskiego, przez którego być może remontowana ok. 1671. Ponownie odnawiana po 1703. Od połowy w. XVIII do końca stulecia własność rodziny Andrychowiczów, przez których, przed 1780, nadbudowana o dwa piętra z wysoką latarnią na dachu.

W. XIX-XX w posiadaniu m.in.: ok. 1819-44 Gudeita, ok. 1865 Winnickiego, 1870-80 Teodozji Majewskiej, ok. 1907-10 Pawła Roszkowskiego, ok. 1918 Lucyny z Roszkowskich Falkowskiej. 1921-22 przebudowana wg proj. Stefana Szyllera, m.in. zmieniono częściowo wystrój fasady oraz zakomponowano dziedziniec na podstawie trzech odsłoniętych podczas remontu arkad. W 1928 polichromię na fasadzie wykonał Stanislaw Rzecki. 1935-44 właścicielami: Maria Mineykowa, Jan W. Jastrzębski, Anna Holtzowa.
Po zniszczeniach 1944 zachowane piwnice i część przyziemia z portalem. Odbudowana 1952-3 wg proj. Jana Bieńkowskiego, z zachowaniem ocalałych elementów, zrekonstruowaną fasadą (nawiązującą do stanu z ok. 1671 i sprzed 1780), elewacją tylną i wnętrzami parteru odtworzonymi wg stanu sprzed 1944; pozostałe wnętrza nowo projektowane. Pięciokondygnacjowa, trzytraktowa.  W trakcie środkowym, po prawej, klatka schodowa oświetlona oknami z latarni. Fasada trzyosiowa. Na parterze, oddzielonym wydatnym gzymsem kordonowym, na osi portal kamienny, boniowany, zamknięty półkoliście, z kluczem zwieńczonym kulą, w. XVII (uzupełniany), w nadświetlu zachowana autentyczna krata o motywach esownic i rozet, z datą 1671.  Okna wyższych kondygnacji w profilowanych obramieniach; na I i II p. z gzymsami, kanelowanymi fryzami i ornamentem wolich oczu.