Rynek nr 26, hip. 57, kamienica Preysowska. Narożna ul. Kamienne Schodki. Powstała z połączenia dwóch kamienic. Lewa (narożna) zw. Katerlińska, Walterowska wzniesiona najpóźniej na pocz. w. XVI; 1514 pierwsza wzmianka o kamienicy, która w tym roku przeszła na własność Jana Wirczocha (Wierczoszka), kuśnierza, a 1538 jego zięcia Bernata (Bernarda), balwierza. Przez ostatnich dwóch właścicieli prawdopodobnie przebudowana (1542 nazywana Wierczioskowską, 1572 Bernatowską). Następni właściciele m.in: od 1572 Piotr Sucholewski, krawiec, Jan Wodyński, od 1623 Paweł Katerle, fizyk i lekarz królewski, po drugiej połowie XVII w. Kacper Walter, kupiec (również właściciel sąsiedniej, pod tym samym nr hip.), rodzina Wemerów, 1743-56 Zieleniewiczowie. Wówczas dwukondygnacjowa, dwuosiowa. - Prawa zw. Blaszkowska, Orłowska zbudowana w. XV/XVI przez Błażeja (Blazek, Blaszko), właściciela posesji od 1498; 1514 pierwsza wzmianka o kamienicy. 1557 rozbudowana przez Jakuba Blaszkowicza, który wzniósł murowaną ścianę od strony kamienicy narożnej; wówczas zapewne dostawiono tylny trakt i przesklepiono piwnice frontowe. Od 1578 w posiadaniu Wojciecha Orłowskiego, następnie jego syna Jerzego, balwierzy, po drugiej połowie XVII w. Kacpra Waltera, kupca. 1696 spalona, w tymże roku kupiona przez Jana Maieura (Majora), przez którego odbudowana i przekształcona. 1743 własność Jędrzejewiczów, wówczas trzykondygnacjowa, dwuosiowa. - Od ok. 1784 obie kamienice w posiadaniu jednego właściciela; pierwszy Jan Preys, zapewne po 1790, dokonał gruntownej przebudowy, podczas której m.i. ujednolicono wysokość obu domów oraz wystrój fasady. Może już wtedy (a przed 1852) połączona jednopiętrową, murowaną oficyną wzdłuż ul. Kamienne Schodki z domem tylnym (zob. ul. Brzozowa nr 29). Następnie w posiadaniu m.i.: ok. 1821-45 Jana Mściwujewskiego (Mściwojewskiego?) i jego sukcesorów, ok. 1852-76 Makowskich, od 1880 Karola Zaszczyńskiego, inżyniera, w rękach jego sukcesorów do 1943. 1928 remont fasady, na której polichromię wyk. Zbigniew Pronaszko. 
Po zniszczeniach 1944 zachowane piwnice i częściowo mury kapitalne, rozebrane 1951-52. Odbudowana 1952-53 wg proj. Zygmunta Kamińskiego z odtworzeniem fasady sprzed 1944, nowo projektowanymi wnętrzami, elewacją tylną i boczną. - Trzykondygnacjowa z mieszkalnym poddaszem, trzytraktowa. Na parterze połączone pomieszczenia, sklepione kolebkowo-krzyżowo, mieszczą kawiarnię „Kamienne Schodki" proj. 1952 przez Tadeusza Zagrodzkiego, ze sgraffitem o tematyce Stara i Nowa Warszawa, wyk. 1953 przez Romana Szalasa. Fasada czteroosiowa ze sgraffitem o motywach kwiatów, ptaków i pęków owoców, wyk. 1953 przez Halinę i Leona Michalskich. Na parterze po lewej portal w typie w. XVIII, kamienny, boniowany, zamknięty półkoliście, obok nowe okna. Otwory okienne wyższych kondygnacji w profilowanych obramieniach o charakterze w. XIX. Dach trójspadowy z mieszkalnym poddaszem.