Rynek nr 8, hip. 66, kamienica Ellebrantowska (Baryczkowska). Śladywczesnej zabudowy działki (pod piwnicą tylnego traktu znaleziono resztki domu drewnianego z XIV w.). 1448 wzmiankowany dom drewniany Kaspra Wilka, wójta; przed 1461 należał do Galhora. Kamienica wzniesiona w drugirj połowie XV w. jako jednotraktowa (obecne dwa przednie trakty). Na początku w. XVI w posiadaniu Mikołaja Baryczki, przez którego ok. 1508 rozbudowana (1509 rozliczenie za ścianę sąsiednią ze Stańczykiem, właścicielem kamienicy nr 6); wówczas dodany tylny trakt z przechodem na podwórze i parterowym sklepem tylnym. Następni właściciele m.in.: Rolowie, od 1548 Mikołaj Fukier, od 1562 Maciej Ellebrant (Hillebrant), złotnik, ożeniony z Baryczkówną; w tym czasie przebudowana, 1601 dwupiętrowa, ze sklepem i warsztatem
złotniczym na parterze oraz wielką kuchnią na pierwszym piętrze. Od 1602 w posiadaniu Stanisława Zaleskiego, złotnika. Spalona w 1607, odbudowana przez ówczesnego właściciela Jerzego Szymonowicza, kornecistę królewskiego (ożenionego z wdową po Stanisławie Zaleskim), jako dwupiętrowa, trzyosiowa, trzytraktowa z trzema sklepionymi pomieszczeniami na parterze i „salą" na górze. 

Remontowana ok. 1695 przez kolejnego właściciela Gabriela Maxutowicza, kupca. 1699 własność Augustynowiczów. W. XVIII w posiadaniu m.in. Jaszkiewiczów, Przedborskich, Englów. Przebudowana w początkach w. XIX przez kolejnych właścicieli Tokarskich: nadbudowana o jedną kondygnację, otrzymała latarnię. Następnie w posiadaniu m.in.: po 1833 Pechników, po 1855 Łętowskich, 1879-88 Balbiny i Władysława Ottów, po 1888 Karpińskich, 1916 Franciszka Radziwiłła, od 1920 Heleny Światopełk-Czetwertyńskiej. 1928 remont fasady, wówczas m.in. zrekonstruowano lewy portal w przyziemiu, a polichromię wykonał Tadeusz Gronowski. 
Po zniszczeniach 1944 zachowane: piwnice, częściowo portal główny, fragmenty ścian przyziemia, na których 1949 odkryte: w sieni wnęka gotycka z nieczytelnymi resztkami malowideł, w sklepie tylnym wnęki z malowidłami przedstawiającymi św. Katarzynę i pochód kopijników (zinwentaryzowane, nie zachowane), przesłonięte sklepieniem z drugiej połowy XVI wieku; fragmenty te częściowo rozebrane przed 1952. Kamienica odbudowana 1952-53 wg proj. Jana Idzikowskiego z odtworzeniem wyglądu fasady sprzed 1944 (jedynie otwór drzwiowy do piwnicy zmieniono na okno), zachowującego elementy przebudów w. XVII i XIX, z nowo projektowaną elewacją tylną i wnętrzami (zrekonstruowano wnękę w sieni). - Czterokondygnacjowa, trzytraktowa. Sgraffito wyk. w 1953 przez Jana Seweryna Sokołowskiego, Zofię Kowalską i Jacka Sempolińskiego. Dach z latarnią w formie murku attykowego i dwiema wystawkami.