|
Kamienice
frontowe zajmują osiem działek. Najstarsze wzmiankowane kamieniczki
wniesiono w 1440 roku. Charakteryzowały się budową gotycką, którą w
pierwszej połowie XVII wieku całkowicie przebudowano. Po zniszczeniach
ostatniej wojny odbudowano w latach 1948-53.
Ten fragment Starego Miasta uważa się za najbardziej charakterystyczny
dla architektury mieszczańskiej. Całość pierzei zajmuje Muzeum
Historyczne M. St. Warszawy
Numery domów łamane przez numery hipoteczne.
28/56
Falkiewiczowska (Susliżyńska,
Miodownikowska)
30/55 Kazubowska (Mamotowska,
Baryczkowska, Grekowska)
32/54 Baryczkowska
34/53 Szlichtingowska (Kleinpoldowska,
Klekotowska, Erhardowska)
36/52 kamienica "pod Murzynem" (Imlandowska,
Dzianottowska, Ginterowska)
38/51 Kurowskiego (Talentich,
Balcerowska, Szumowska, Rongiuszowska)
40/50 Klemensowska (Gagatkiewicza,
Teofilowska, Adamowska, Kotlarzewska, Montelupich, Majnowska)
42/49 Montelupich
(Filipowska) |
|

widok na stronę Dekerta
zdjęcie przedwojenne |
|
Jan
Dekert patron północnej pierzei Rynku Starego Miasta urodził się w
1738 roku, zmarł w Warszawie 4 października 1790 roku. Kupiec
warszawski, później prezydent Warszawy. Początkowo prowadził
sklep sukienny, a w 1776 został współzałożycielem Kompanii Manufaktur
Wełnianych. Był właścicielem kamienicy zwanej Lupiowską przy ul. Świętojańskiej,
dworków w Grzybowie i Bielinie, gruntów w Pólkowie i willi na Faworach.
Pełnił wiele urzędów: w latach 1771 085 był starszym
konfraterni kupieckiej, od 1769 ławnikiem, a w latach 1784 i 1786
delegatem na Sejm. W 1778 został deputowanym Starej Warszawy na Sejm
Czteroletni. 23 lutego 1789 został wybrany na prezydenta m. Starej
Warszawy. W 1790 roku na prośbę mieszczan warszawskich ponownie przyjął
wybór na prezydenta miasta. Jak podaje Encyklopedia Warszawy - jego
intensywna działalność publiczna doprowadziła go do ruiny finansowej.
Zmarł podczas obrad Sejmu Czteroletniego, pochowany został w katedrze
warszawskiej. Uroczysty pogrzeb odbył się na koszt miasta. |
|

Jan Dekert
|